Η απόφαση της Προσωπικής Απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, να θέσει σε παύση κάθε ουσιαστική προσπάθεια επανέναρξης των διαπραγματεύσεων στο Κυπριακό μέχρι τον Ιούλιο, συνιστά μια ασυνήθιστη επιλογή.

Όχι μόνο λόγω του περιεχομένου της, αλλά κυρίως λόγω της φιλοσοφίας που τη διαπερνά: ο ΟΗΕ αποσύρεται προσωρινά, αναμένοντας «πρόοδο» από τους ίδιους τους ηγέτες, προτού επανεμπλακεί με την αιτιολογία, πως απο την μια η κυπριακή δημοκρατία ειναι απασχολημένη με άλλα ζητήματα και απο την άλλη οτι οι δυο ηγέτες συμφώνησαν να μιλούν απευθείας χωρις τον ΟΗΕ ως διαμεσολαβητή.

Συγκεκριμένα, η Ολγκίν επικαλείται την Κυπριακή Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές και τη μεταβατική περίοδο στη βόρεια πλευρά. Πρόκειται, ωστόσο, για επιχειρήματα που περισσότερο θυμίζουν διαχειριστικές δικαιολογίες. Αν οι εκλογές και οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις αποτελούν εμπόδιο για συνομιλίες, τότε πότε ακριβώς θεωρείται η κατάλληλη στιγμή για την κυρία Ολγκίν;

Ακόμη πιο έντονα ερωτήματα προκαλεί η εκτίμηση της απεσταλμένης του ΟΗΕ ότι «δεν διαφαίνεται προοπτική», τη στιγμή που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δηλώνει δημοσίως ότι είναι έτοιμος ακόμη και άμεσα για διευρυμένη διάσκεψη, στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου και του διαπραγματευτικού κεκτημένου του Κραν Μοντανά. Ο ίδιος μάλιστα αμφισβήτησε ευθέως τη λογική ότι οι εκλογές ή η Προεδρία της ΕΕ καθιστούν αδύνατη την επανέναρξη των συνομιλιών.

Εδώ και πάλι, προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: πού ακριβώς βασίζεται η εκτίμηση της Ολγκίν, περί απουσίας προοπτικής, όταν υπάρχει δημόσια δήλωση ετοιμότητας από τη μία πλευρά και καμία επίσημη άρνηση για συνάντηση; Αν η δημόσια, ξεκάθαρη τοποθέτηση ενός εκ των δύο ηγετών ότι «είμαι έτοιμος και αύριο» δεν αρκεί για να κινητοποιήσει τον ΟΗΕ, τότε ποιο είναι το πραγματικό κριτήριο ενεργοποίησης της διεθνούς μεσολάβησης;

Παράλληλα, η επιλογή της κας Ολγκίν, στο να μεταφέρει συναντήσεις για το Κυπριακό εκτός Κύπρου οπως με τους προέδρους των τεχνικών επιτροπών στο Λονδίνο και να περιορίσει την παρουσία της στο νησί, ενισχύει την αίσθηση μιας ας πούμε μ αποστασιοποίησης. Η ιδέα ενός «διαφορετικού μοντέλου αλληλεπίδρασης», όπου οι δύο πλευρές θα συνομιλούν χωρίς τον ΟΗΕ ως ενδιάμεσο, μπορεί να ακούγεται ελκυστική θεωρητικά. Στην πράξη όμως, σε ένα περιβάλλον έντονης πολιτικής και γεωπολιτικής ανισορροπίας, εγκυμονεί τον κίνδυνο αποδυνάμωσης της διεθνούς ευθύνης και κανονικοποίησης του αδιεξόδου.

Την ίδια στιγμή, από τουρκικής πλευράς επανέρχεται αμετακίνητα η θέση περί «κυριαρχικής ισότητας» ως προϋπόθεσης για οποιαδήποτε πρόοδο. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι διαδικαστικό, αλλά βαθιά πολιτικό. Υπό αυτό το πρίσμα, η προσωρινή απόσυρση του ΟΗΕ δεν λειτουργεί ως καταλύτης, αλλά ως σιωπηρή αποδοχή του στάτους κβο.

Το Κυπριακό δεν έχει ανάγκη από περισσότερο χρόνο αναμονής και χρονοτριβής με την δήθεν προετοιμασία για ώριμες συνθήκες. Έχει ανάγκη από ενεργή, σταθερή και ξεκάθαρη διεθνή εμπλοκή. Η αδράνεια, ακόμη κι όταν παρουσιάζεται ως «προετοιμασία», δεν είναι ουδέτερη επιλογή. Είναι στάση με πολιτικό βάρος και συνέπειες.

Αν εν τελει οι δηλώσεις των δύο ηγετών δεν αρκούν για να ξεκινήσει μια διαδικασία, τότε το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη προοπτικής. Είναι η απουσία βούλησης να δοκιμαστεί. Το θέμα ειναι από ποιον ακριβως διατηρείται η απουσία βούλησης ;

Ακουσα το τραγούδι «Jalla», της Αντιγονης. Οι στίχοι, περαν των κυπριακών λέξεων ως πινελιά στο τραγούδι με κυρίαρχο στοιχείο, το αγγλικό λεξιλόγιο, δεν έχουν κατι το βαθυστόχαστο, οπως φεριπειν το Fuego της Φουρέιρα . .

Αλλά, ας ειμαστε ειλικρινείς . Δεν ειναι και σε διαγωνισμό λογοτεχνίας που θα στειλουμε την Αντιγονη. Για παράδειγμα, το «αστους να λαλούν» ειναι ίσως η πιο κοινή κυπριακή έκφραση που χρησιμοποιείται σχεδόν καθημερινά σε συζητήσεις.

Τώρα, όσον αφορά τη μουσική εχει ενα ωραιο ανακάτωμενο ρυθμο γιατι έχει λίγο απο όλα. Απο pop μέχρι ανατολίτικο ρυθμο. Παραπέμπει και σε ακούσματα Σακίρας. Ενα υπέρ επισης ειναι πως χορεύεται άνετα.

Για την λέξη Jalla , προφανως και δεν έχει καμια σχεση με την αραβική λέξη yalla ή με την άλλη την κυπριακή λέξη γιάλλα (που ειρησθω εν παρώδω σήμερα έτυχε να μάθω και τις δυο λέξεις ).

Η λέξη Jalla ειναι βασικά το «τζαι άλλα» δηλαδή τζιάλλα.

Ναι, ακουγεται καπως με Άγγλοκυπριακή προφορά απο την Αντιγονη και καπου μπερδεύει ο τρόπος της προφοράς αλλα τουτο ενναιν πρόβλημα.

Σημασία έχει οτι ακουγεται ωραιο μουσικά και ειναι διασκεδαστικό.

Το βίντεο δεν με ενθουσίασε. Θα μπορούσε εντούτοις να είχε Jalla . .

Οι καταγγελίες για σεξουαλικές παρενοχλήσεις που ακούγονται το τελευταίο διάστημα και αφορούν δημάρχους, βουλευτές — για τις οποίες, προς το παρόν, οι έρευνες δεν έχουν ολοκληρωθεί — καθώς και γενικότερα ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας, δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά.

Αυτό που εμφανίστηκε αιφνιδίως και με τέτοια ένταση είναι η καθημερινή δημόσια συζήτηση γύρω από αυτές.

Το γεγονός ότι πολλές καταγγελίες ήρθαν στο φως σε παρόμοια χρονική περίοδο δεν είναι τυχαίο. Αποκαλύπτεται μια βαθύτερη κρίση: το πολιτικό και κοινωνικό μας σύστημα εδώ και καιρό κινείται σε κατηφορική πορεία.

Είτε αποδειχθούν βάσιμες είτε όχι, όταν πολιτικοί και θεσμικοί παράγοντες αναλαμβάνουν επί χρόνια ρόλους εξουσίας, έρχεται αναπόφευκτα η στιγμή που η εμπιστοσύνη που τους έδειξε η κοινωνία καταρρέει. Και αυτό το ρήγμα δεν επουλώνεται εύκολα.

Σε κοινωνιολογικό επίπεδο, η αλλαγή δεν θα έρθει μόνο με παραιτήσεις ή ποινές — ακόμη κι αν αυτές προκύψουν μετά την ολοκλήρωση των ερευνών. Η αλλαγή θα έρθει όταν η εξουσία πάψει να λειτουργεί κατά το δοκούν, όταν σταματήσει η αποσιώποίηση καταγγελιών και όταν κάθε θεσμικός ρόλος συνοδεύεται από πραγματικό έλεγχο, διαφάνεια και ευθύνη για όσα κατά καιρούς καταγγέλλονται.

Και κυρίως, όταν η κοινωνία σταματήσει να θαυμάζει με τόση εμπιστοσύνη, τη δύναμη ή την επιφανειακή εικόνα που συχνά παρουσιάζεται προς τα έξω.

Ακόμη και η δημόσια συμπεριφορά στις ψηφιακές πλατφόρμες δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρείται αμελητέα. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε όσα πρόσφατα διαδραματίστηκαν με δημάρχους ή βουλευτές, αλλά γενικότερα στο πόσο ανυποψίαστοι είμαστε ως πολίτες όταν δεν γνωρίζουμε ουσιαστικά ποιον ή ποια να ψηφίσουμε και πέφτουμε καποτε στην παγίδα να επιλέγουμε εκείνον ή εκείνη που «φωνάζει» περισσότερο .

Αναλογιστείτε πόσο συχνά συναντάμε σε δημόσιες αναρτήσεις, πολιτικών ή υποψηφίων πολιτικων, ειρωνείες, προσβλητικό λόγο, ή λεκτικό περιεχόμενο που απαξιώνει άλλους ανθρώπους. Όλα αυτά δεν θα έπρεπε να περνούν απαρατήρητα — ιδιαίτερα όταν προέρχονται από άτομα που κατέχουν ή διεκδικούν θέσεις εξουσίας, ή σχετίζονται άμεσα με αυτές.

Γιατί τελικά, το ερώτημα δεν είναι ποιος καταγγέλλεται.

Το ερώτημα είναι ποιον εμεις οι ίδιοι επιλέγουμε — συνειδητά ή ασυνείδητα, γνωρίζοντας ενδεχομένως τις αδυναμίες του — να μας κυβερνά.

Χθες ήρθε ξανα ο υδραυλικός μαζί με έναν βοηθό του και μου έφτιαξαν την τουαλέτα. Μία ώρα δουλειά. Τα εξαρτήματα κόστισαν ενα σωρό ευρώ . Με χρέωσε ομως μόνο ελαχιστα για τον κόπο.

Θα μπορούσε άνετα να με χρεώσει πολύ περισσότερα. Και χρόνο σπατάλησε, και καινουργια εξαρτήματα έβαλε. Δεν το έκανε.

Θυμάμαι παλαιότερα έναν άλλο υδραυλικο. Ειδικά τον πρώτο, τότε που έχτιζα το σπίτι. Λίγο έλειψε να πάθω εγκεφαλικό. Όχι από την τιμή , αλλα από τον τρόπο. Δρν γνώριζε απο τις σύγχρονες τουαλέτες και δεν ηξερε πώς να βάλει τους σωλήνες. Ειχα δυστυχώς εμπιστοσύνη στον εργολάβο . .

Και κάπου εδώ σκέφτομαι, ότι η νέα γενιά μέχρι 35 ετων είναι πολύ πιο σοβαρή στη δουλειά της. Ειδικά σε τέτοιου είδους εργασίες. Πιο προσεκτική. Με περισσότερη λεπτομέρεια.

Τώρα σειρά έχει το κλιματιστικό. Γιατί, κακοκαιρία ή καλοκαιρία, ποιος αντέχει 45 βαθμούς χωρίς δροσερό αέρα;

Όχι όμως τώρα. Λίγο αργότερα. Όταν σταματήσουν οι βροχές. Ή έστω όταν ο καιρός αποφασίσει τι θέλει να κάνει.

Μετά έρχεται η μόνωση.

Μετά το βάψιμο.

Μετά . . κάπου εδώ έχω ήδη ζαλιστεί.

Κατά τα άλλα, χρειάζομαι και καινούργιο αυτοκίνητο. Και συντήρηση στραβών δοντιών.

Γιατί, προφανώς, δεν χαλάνε ποτέ ένα πράγμα τη φορά.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν όλα αυτά.

Το πρόβλημα είναι ότι αν τα κάνω όλα ταυτόχρονα, θα μείνω διχως φράγκο.

Οπότε συνεχίζω όπως όλοι μας:

με λίστες, με αναβολές, με μικρές νίκες, κυρίως με αισιοδοξία και με την ελπίδα ότι τουλάχιστον σήμερα κάτι φτιάχτηκε.

Ο υδραυλικός ήρθε άμεσα, μιας και ήταν γείτονας. Από αυτούς που, ενώ εσύ φιλοσοφείς γιατί στάζει το σύμπαν και προσπαθείς να του εξηγήσεις τι πάει στραβά και πόσο θυμό ειχες όλο αυτό το διάστημα με τη διαρροή, εκείνος απλώς βρίσκει ποια σωλήνα φταίει.

Η σωλήνα είχε χαλάσει και, όπως φαίνεται, πίσω της, είχε εγκατασταθεί μια ολόκληρη κοινωνία.

Για σχεδόν τέσσερις μήνες έβρισκα κατσαρίδες, χωρίς να περνά από το μυαλό μου ότι κάπου έχανε η σωλήνα. Τον τελευταίο μήνα έριχνα αεροζόλ και σχεδόν καθε μέρα , ή κάθε μία με δύο μέρες, εμφανιζόταν μία μικρούλα, σε λιπόθυμη κατάσταση.

Σαν υπενθύμιση:

«Δεν έλυσες το πρόβλημα. Απλώς το ανέβαλες.»

Ο υδραυλικός, με εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που έχει δει χειρότερα, μου είπε ότι θα πιάσει ένα εξάρτημα και θα ξανάρθει αύριο. Προς το παρόν έκλεισε την τρύπα της αποχέτευσης.

Κι εγώ έμεινα να καθαρίζω. Δύο ώρες. Γωνίες, πάτωμα, μέχρι και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Για να «κάτσει σωστά» η τουαλέτα αύριο.

Ανεβοκατέβαινα τις σκάλες ασταμάτητα.

Για γάντια.

Για χαρτιά.

Για Jif.

Για σακκούλες.

Για κάτι που είχα μόλις αφήσει ή ξεχάσει κάτω.

Η μέση μου άρχισε να διαμαρτύρεται.

Και τότε γεννήθηκε το υπαρξιακό ερώτημα:

Γιατί δεν αγόρασα ένα διαμέρισμα;

Τι το ήθελα να χτίσω ένα σπίτι πάνω–κάτω;

Το σπίτι δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση. Είναι ένας ζωντανός, εν τέλει, οργανισμός που γερνάει, χαλάει, ζητάει.

Κυρίως ζητάει:

«Φτιάξε με».

Και κάπου ανάμεσα στις σκέψεις, σηκώνω το κεφάλι και βλέπω υγρασία στο ταβάνι.

Βγαίνω στην ταράτσα.

Μια σχισμή. Δυο μέτρα.

Α, λέω, ώρα για μόνωση. Άλλο ένα κεφάλαιο στο βιβλίο της συντήρησης.

Η πικρή αλήθεια είναι η εξής:

Δεν δουλεύω για να ζήσω καλύτερα.

Δουλεύω για να μη χαλάσουν όσα ήδη έχω.

Το σπίτι δεν είναι μονο ενα καταφύγιο.

Είναι σχέση.

Και όπως κάθε σχέση, αν την αφήσεις, θα σου στάξει.

Καποτε δεν χρειαζεται να χτυπά η καμπάνα για να ξυπνήσει καποιος .

Καποτε ειναι θέμα χώρου ή άλλης εσωτερικής διάστασης . Εκεί όπου αναγεννιέται ένας άνθρωπος χωρις την βία των ήχων , των notifications , των ντριν ντριν, των εξωγενών πιέσεων. Όταν η καμπάνα κυρίως ειναι ακίνητη και ήρεμη.

Όπου η πίεση δεν βαραίνει.

Όταν ο χρόνος είναι συνεχόμενος χωρις ρολόι , οταν η πραγματικότητα ειναι εκτος του κάδρου , τοτε ναι, μπορείς να πάρεις ανάσα .

Φυσικα και οι άνθρωποι μπορούν να είναι αληθινοί χωρίς φόβο,

παρόντες χωρίς άμυνα.

Ομως ταυτόχρονα υπάρχουν άλλες στιγμές, πιο στενές που πνίγουν .

Με ρολόγια, όρια.

Εκεί, η εναλλαγή γίνεται βάρος.

Αλλάζει αυτό που του επιτρέπεται ενας ανθρωπος να νιώσει.

Όχι από αδιαφορία,

Αλλα από ανάγκη να αμυνθεί.

Έτσι γεννιούνται οι εναλλαγές.

Όχι από αστάθεια,

αλλά από σύγκρουση ανάμεσα στην εσωτερική διασταση και στην πραγματικότητα.

Και ίσως κάπου εκεί ενδιάμεσα να κρύβεται, η αλήθεια.

Το ερώτημα ειναι ενα.

Ποτε αισθάνεται καλύτερα ο άνθρωπος ;

Οταν βιώνει ίσως , την ελευθερία, χωρις την αίσθηση του χρόνου ;

Τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) εισήχθησαν στο Κυπριακό από τον ΟΗΕ τη δεκαετία του ’90, όταν έγινε ξεκάθαρο ότι οι διαπραγματεύσεις για συνολική λύση συχνά κατέρρεαν μιας και δεν υπήρχε συνεχής πολιτικός διάλογος που να καταλήγει σε μια διέξοδο. Στόχος των ΜΟΕ ήταν να υπάρξουν ενδιάμεσα, πρακτικά βήματα συνεργασίας που να βελτιώνουν την καθημερινότητα των πολιτών και να μειώνουν την καχυποψία μεταξύ των δύο κοινοτήτων, ακόμα και όταν δεν υπήρχε πρόοδος στο πολιτικό επίπεδο.

Στην πράξη, τα πιο σημαντικά ΜΟΕ που εφαρμόστηκαν ήταν το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003, η δημιουργία δικοινοτικών τεχνικών επιτροπών για θέματα όπως το περιβάλλον, η πολιτιστική κληρονομιά και η υγεία, καθώς και συνεργασίες σε τεχνικά και ανθρωπιστικά ζητήματα. Αυτά δεν έλυσαν το Κυπριακό, αλλά έφεραν χιλιάδες ανθρώπους σε επαφή και δημιούργησαν στοιχειώδεις μηχανισμούς συνεργασίας.

Ωστόσο, τα ΜΟΕ είχαν πάντα διπλό χαρακτήρα. Από τη μια πλευρά, βελτιώνουν τη ζωή των ανθρώπων και κρατούν ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας. Από την άλλη, συχνά χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο της πολιτικής διαδικασίας, δίνοντας την εικόνα κινητικότητας χωρίς να αγγίζονται τα βασικά ζητήματα της λύσης, όπως η ασφάλεια, το εδαφικό και η διακυβέρνηση.

Σήμερα, τα ΜΟΕ βρίσκονται ξανά στο επίκεντρο επειδή δεν υπάρχει κοινό έδαφος ούτε καν για το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων. Η ελληνοκυπριακή πλευρά ζητά επανέναρξη συνομιλιών στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των συγκλίσεων του παρελθόντος, ενώ η τουρκοκυπριακή πλευρά θέτει ως προτεραιότητα τη συμφωνία στη μεθοδολογία και στην πολιτική ισότητα πριν μπει στο τραπέζι η μορφή της λύσης. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο ΟΗΕ, μέσω της απεσταλμένης Μαρίας Άνχελα Ολγκίν, πιέζει πρώτα για απτά αποτελέσματα στα ΜΟΕ, ώστε να διαπιστωθεί αν υπάρχει πραγματική βούληση συνεργασίας.

Έτσι, τα ΜΟΕ λειτουργούν σήμερα ως δοκιμασία πολιτικής πρόθεσης: αν οι δύο πλευρές δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε σε πρακτικά θέματα καθημερινότητας, είναι δύσκολο να υπάρξει προοπτική για ουσιαστικές διαπραγματεύσεις λύσης. Το ερώτημα παραμένει αν τα ΜΟΕ θα αποτελέσουν γέφυρα προς μια νέα πολιτική διαδικασία ή αν θα εξελιχθούν, για άλλη μια φορά, σε διαχείριση του αδιεξόδου ή απλά συνέχισης του στάτους κβο με ελαφρώς τροποποιημένες πινελιές στις διευκολύνσεις μεταξύ των δυο κοινοτήτων . .

Σήμερα, σε ένα event για την νέα χρονιά, που είχε αρχικά αναβληθεί, μας περίμενε μια μικρή έκπληξη: σε κάθε πιάτο υπήρχε ένα γνωμικό. Οι περισσότεροι στα διπλανά καθίσματα πήραν σχεδόν τα ίδια και παρόμοια γνωμικά, ενώ εγώ τυχαία πήρα αυτό:

“Believe in yourself. You are stronger than you think.”

Χαμογέλασα .

Όχι γιατί είναι απλώς μια ωραία φράση, αλλά γιατί είναι κάτι που πάντα πίστευα και θελω να πιστευω για τον εαυτό μου και που συνεχίζω να το πιστεύω, ακόμα και στις μέρες όπου όλα καποτε φαίνονται πιο βαριά.

Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν αμφιβολίες ή στιγμές κούρασης. Υπάρχουν.

Αλλά κάπου μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που εμφανίζεται ακριβώς όταν τη χρειαζόμαστε. Μια δύναμη που πολλές φορές δεν ξέρουμε καν ότι έχουμε, μέχρι να βρεθούμε σε μια κατάσταση που μας αναγκάζει να σταθούμε όρθιοι.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το νόημα:

όχι να μην πέφτουμε ποτέ, αλλά να σηκωνόμαστε κάθε φορά λίγο πιο σοφοί, λίγο πιο σίγουροι, λίγο πιο δυνατοί.

Το σημερινό μήνυμα για μένα δεν ήταν τυχαίο. Ήταν μια υπενθύμιση.

Να συνεχίσω να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου.

Να θυμάμαι πόσα έχω ήδη ξεπεράσει.

Και να μην ξεχνάω ότι η δύναμη δεν φαίνεται πάντα , αλλά είναι εκεί, κυρίως μέσα μας.

Ίσως και εσύ που το διαβάζεις αυτό, να είσαι πιο δυνατός απ’ όσο νομίζεις.

Believe in yourself. You are stronger than you think.

Το πρωί ο καιρός άλλαξε μετα την βροχή και τις συννεφιές της προηγούμενης μερας.

Ο ήλιος ήταν ολοζώντανος, η θάλασσα ήρεμη, και ο ουρανός καθαρός.

Ποσα χρόνια ειχα να φαω μπέικον.

Ανθυγιεινό αλλα νόστιμο.

Στην επιστροφή, αντί για highway, πηραμε τον χωματένιο δρόμο.

Οι δύο ώρες ταξίδι , έγιναν σύνολο επτά.

Μα γίνεται να μην δεις τα ποτάμια και να απολαύσεις απο κοντα τα ρυάκια και τα δέντρα με τα πορτοκαλί φύλλα στο έδαφος;

Το τοπίο ειναι τόσο μαγικό και σε τέτοιο βαθμό που νομίζεις πως θα έρθουν οι νεράιδες για να σε περικυκλώσουν .

Οπως λεει και στην πινακίδα , το δάσος ειναι ευλογία Θεού.

Πραγματι.

Τυχεροί οσοι το αγαπούν.

Μιλάμε συχνά για την ανάγκη να πάρουμε ενα διάλειμμα.

Απο την εργασία, απο την ρουτίνα, απο την κούραση απο καταστάσεις απο γάμους , σχεσεις , φιλίες ή απλά για λογους αλλαγής και ψυχολογίας . .

Ναι, ολοι το χρειαζόμαστε κάποιες φορές.

Όμως υπάρχει μια αλήθεια που δεν μας αρέσει να κοιτάμε:

Το γεγονός πως όσο μεγαλώνουμε, τόσο λιγότερο χρόνο έχουμε.

Ο χρόνος δεν είναι ο ίδιος στα είκοσι , στα τριάντα ή στα εξήντα.

Αλλιως μπορεί να βλέπει ένας εικοσαρης τον χρόνο και αλλιώς ενας μεγαλύτερος.

Όταν λοιπόν θελουμε ενα διάλειμμα ειτε απο πρόσωπα ειτε απο καταστάσεις ειτε για μας, που μπορεί να διαρκεί φεριπειν για αρκετούς μηνες αποστασιοποίησης απο σταθερές συνήθειες πολλών χρόνων , τοτε με ενα διάλειμμα σε μια ηλικία μεγαλυτερη , όπου οι μέρες δεν θεωρούνται πια δεδομένες, γεννιέται ένα πολύ απλό και συνάμα πολύ σκληρό ερώτημα:

Τι ακριβώς αναμένουμε απο το διάλειμμα;

Να γίνουμε νεαρότεροι ;

. . . .

Άνθρωποι στα εβδομήντα και κατι, ξαφνικα φεύγουν απο την ζωή. Τα ακούμε δυστυχώς καθημερινά. Αυτή ειναι η πραγματικότητα οσο και αν μας βασανίζει το ερώτημα του γιατι να πεθαίνουν οι άνθρωποι ή γιατι να φεύγουν έτσι ξαφνικα και οσο σκληρό και αν ακουγεται ολοι θα φύγουμε απο αυτο τον κόσμο οταν έρθει η ώρα .

Αρα, αυτο στην πράξη σημαίνει πως για καποιον μετα τα πενήντα ο χρόνος παυει να μοιάζει μακρύς και ατελείωτος και προσπαθεί να προλάβει γευτεί ζήσει οσα μπορεί .

Ο χρόνος δηλαδή, ανάλογα με την ηλικία , αποκτά την δικη του σημασία. Για κάποιους μπορεί να σημαίνει να θέλουν να ζουν την κάθε στιγμή , λεπτό , δευτερόλεπτο, πιο εντονα απο οτι οταν ήταν μικρότεροι .

Για κάποιους άλλους σημαίνει, να παραιτούνται απο την ζωή και να συνεχίζουν μέσα στην κατάθλιψη και την ματαιοδοξία.

Στην περίπτωση όμως, των ανθρώπων που βιώνουν ενα μεγάλο κεφάλαιο στην ζωή τους οπως μια σχεση ή μια φιλια έντονη και στενή, αναγνωρίζουν οτι δεύτερη ζωή δεν υπάρχει και πως οι συνεπειες της απουσίας μονο ζημια αφήνουν.

Απο την στιγμη που η ζωή ολο και μικραίνει τοτε η παρουσία, η συνέπεια η καθημερινή επιλογή και προτεραιότητα για όσους νοιαζόμαστε και νοιάζονται πρέπει να ειναι must , διαφορετικά τι ψυχη θα παραδώσουμε οταν πια φύγουμε απο αυτο τον κόσμο ;

Μια ολοκληρωμένη ψυχή ή μηπως μια ψυχή που δεν πρόλαβε να χαρεί οπως της αξιζει ;

Συνεπώς, ο χρονος δεν ειναι ενα παιχνίδι για να παίζει κανείς. .

Η χώρα είναι ημικατεχόμενη και τώρα δεν είμαστε ασφαλείς ούτε στις γειτονιές μας. Όπλα στους δρόμους, φόβος παντου, και κανείς δεν κάνει τίποτα.

Η κατάσταση έχει αφεθεί εις στον αυτόματο πιλότο. .

Κάποιοι κάνουν ό,τι τους καπνίσει με τις παρανομίες τους και κάποιοι άλλοι αδυνατούν να διορθώσουν . Και οι δύο όμως, είναι μέρος του προβλήματος.

Οσες δηλώσεις και αν γινουν οι αξιωματούχοι έχουν ευθύνη. Η αστυνομία έχει ευθύνη. Τα δικαστήρια επισης φέρουν ευθυνη.

Υπάρχουν νόμοι, οι οποίοι δυστυχώς δεν εφαρμόζονται. Δεν γίνεται να ακούμε οτι εκκρεμούν ποινικές διώξεις για ανθρωπους που εγκληματούν και ταυτόχρονα να αφήνονται να κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Δεν γίνεται επισης το εξής αντιφατικό. Ενω φωνάζουν στα κανάλια για τις ελλείψεις στην αστυνόμευση της πόλης ταυτόχρονα πρώην και νυν αξιωματούχοι ειτε λέγεται πρώην πρόεδρος είτε βουλευτής ειτε υπουργός να συνεχίζουν να έχουν φρουρές, γραμματείς και προνόμια, την ώρα που έφηβοι και ηλικιωμένοι κινδυνεύουν στους δρομους. Αν ειναι δυνατόν εδώ που φτάσαμε με το οργανωμένο έγκλημα και καποιοι ετσιθελιστικα να κρατούν τους αστυνομικούς ωσαν τους οικιακούς βοηθούς αντι να αφήσουν τους αστυνομικούς να εκτελούν καθήκοντα προστασίας των συμπολιτών μας.

Πρέπει επιτέλους οσοι αφυπηρετούν, να πληρώνουν οι ίδιοι για την ιδιωτική τους ασφάλεια και οχι να εκμεταλλεύονται τα οποια προνόμια (λανθασμένα) παρεχει το κράτος.

Επίσης οι ποδοσφαιρικές ομάδες να πληρώνουν για την ασφάλεια τους στα γήπεδα. Δεν είναι δουλειά της Αστυνομίας ή της ΜΜΑΔ να φυλάει τις επιχειρήσεις και συμφέροντα των σωματείων, ενώ οι γειτονιές μένουν ξεκρέμαστες. .

Ας σταματήσει η κυβέρνηση να στέλνει αστυνομικούς για φιγούρα και συνοδείες στον κάθε πρώην αξιωματούχο ή στον καθε επιχειρηματία και ας σοβαρευτούμε επιτέλους σε αυτο τον τόπο. .

Βλέπω τριγύρω και λέω: μα τι έγινε και ο κόσμος τόσο πολύ «παλάβωσε»;

Άλλοι μαχαιρώνονται μέσα στα σπίτια τους (μεταφορικά και κυριολεκτικά), άλλοι κυνηγούν ο ένας τον άλλον με τσεκούρια στη μέση του δρόμου (κυριολεκτικά), κι άλλοι κάθονται και γράφουν δημόσια για τη θλίψη τους, για την κούρασή τους, για το πόσο δύσκολη ήταν η χρονιά, για το πόσο μόνοι νιώθουν μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν.

Σίγουρα δεν συγκρίνεται το μαχαίρωμα , με μια δημόσια εξομολόγηση.
Αλλά σκεφτείτε τις ομοιότητες:
Και τα δυο ανοίγουν πληγές.
Και τα δύο γίνονται μπροστά σε κοινό – το ένα με κραυγές, το άλλο με γραπτό λόγο.

Το πιο στενάχωρο όμως για όσους «εξομολογούνται» δημόσια είναι ότι:
ζητούν «χώρο» από αυτούς που τους αγαπούν,
και ταυτοχρονα γκρινιάζουν δημόσια ότι κανείς δεν τους καταλαβαίνει στον τροπο που ομιλούν και σκέφτονται.

Ενώνονται μέσα σε κοινοτήτες με χίλιες δυο διαφορετικές απόψεις και με ενα δυο κοινά στοιχεια απλά και μόνο για να νιώθουν οτι ανήκουν κάπου .

Επιδιώκουν likes και σημασία από ξένους, ενώ «κλείνουν» την πόρτα σε αυτούς που θα τους στήριζαν και θα τους κρατούσαν αγκαλιά χωρίς να χρειάζεται να το ζητήσουν.

Πιο εύκολο να γράψει κάποιος για τη «δύσκολη χρονιά» σε 5.000 άγνωστους followers, παρά να πει ένα απλό «μου λείπεις» ή «χρειάζομαι βοήθεια» , ή σε «ευχαριστώ που εισαι διπλα μου» σε έναν άνθρωπο που τον έζησε από κοντά, που ξέρει τις μικρές λεπτομέρειες, τις ευαισθησίες, τις αδυναμίες, τα άγχη – αλλά και τις χαρούμενες στιγμές του.

Ίσως είναι τρόπος να αμυνθούν.
Ίσως φόβος να ανοιχτούν στον άνθρωπο που κάποτε ονόμαζαν ως «τον άνθρωπό τους».
Ίσως απλώς να φθείρονται ψυχολογικά από τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος. .

Η ουσία όμως ειναι μια. Γιατι να μην τολμάμε ως άνθρωποι να σεβόμαστε πρώτα απο ολα αυτα που θελουμε να νιωθουμε παρα να καταφεύγουμε στην μιζέρια;

Ας μην φοβόμαστε να δείχνουμε την αγάπη .

Γιατί στο τέλος, ακόμα και κάτω από τον φόβο, θα παραμείνουν τα επιφανειακά «πάρε-δώσε» με ανθρώπους που δεν μας καταλαβαίνουν.

Έτσι δεν ειναι ;

Και αυτό είναι το πιο κενό πράγμα που μπορεί να μείνει σε μια ψυχή που επιθυμεί να την κατανοούν.

Γιαυτο αγαπήστε , νιώστε, ταξιδέψτε , ζήστε , με τον ανθρωπο που γνωρίζει το μέσα σας και το έξω σας. Ειτε ειναι ο εαυτός σας , ειτε ο άνθρωπος σας. .

Και το πιο σημαντικό. Μην μαχαιρώνετε και μην αυτομαχαιρώνεστε .

Πρωί πρωί ανταλλάζουμε μηνύματα .

Αναλογως όρεξης και διάθεσης αλλα ο καφές ειναι ως συνηθως must.

Χωρις προγραμματισμούς.

Αυθόρμητα.

Περνώ μπροστά απο μια εκκλησία σε μικρογραφία της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης .

Γυρίζω απέναντι και βλέπω μια νεκροφόρα .

Ααα. . λεω απο μέσα μου . Η κηδεία του πρώην . . Προέδρου της ΚΔ.

Με υποδέχτηκε ο Γ. Κάτσαμε τα είπαμε μέχρι να ετοιμαστεί η Σ.

Μιλήσαμε για τα εμφράγματα , για τις εκκλησίες , για τις ιατρικές εξετασεις και για το τσιγάρο. .

Του κανε εντυπωση ο τρόπος που του εξήγησα το πως έκοψα το τσιγάρο πριν απο τρια χρόνια και ειδικά το γιατι , αλλα αυτο ειναι μια άλλη ιστορία . .

Ολα τα καλύψαμε . .

Στην διπλανή περιοχή στην εντός των τειχών κάτσαμε και φάγαμε γύρο σε ελληνική πίτα . Ειχα τρεις μέρες να φάω κανονικό φαγητό μιας και επι σχεδόν τρεις μέρες έπινα νερό χυμό μήλο και τσάι .

Δεν μπορω να πω πως έφαγα με όρεξη γιατι ήταν καπως πολλη η ποσότητα και με την τριτη πιρουνια ειχα ηδη νιώσει χορτάτη .

Ίσως να ήμουν επηρεασμένη απο την υδρική δίαιτα των προηγούμενων ημερών . .

Στην επιστροφή μετα απο κανα τρίωρο , πάλι μπροστά απο την εκκλησία . Μόνο που αυτή την φορά υπήρχε πλήθος στρατιωτών στην είσοδο και στην διάβαση ενα πολύ γνωστο πρόσωπο from the other side . .

Ααα . . λέω απο μέσα μου. Τόση εκτίμηση του είχαν.

Είχα χρόνια να κοιτάξω πραγματικά τη νεράιδα που κόλλησα στον τοίχο μου πριν σχεδόν έντεκα χρόνια, κάπου μέσα στο σκοτάδι.

Υποτίθεται πως φέγγει, λόγω του φωσφοριζέ πράσινου χρώματός της.

Τόσα χρόνια όμως, δεν είχα δει τίποτα.

Χθες τη νύχτα, για πρώτη φορά, την είδα να λάμπει.

Σήμερα το πρωί τελείωσε η εξέταση.

Γύρισα σπίτι και κοιμήθηκα.

Ξύπνησα αλλα δεν πεινάω.

Όλες αυτές τις μέρες ένιωθα πως ήθελα να φάω τα πάντα, όσο δεν μου επιτρεπόταν.

Και τώρα που επιτρέπεται, δεν θέλω τίποτα.

Ίσως αύριο.

Ίσως μεθαύριο.

Who knows?

Απεβίωσε και ο Βασιλειου.

94 ετων.

Διάβασα διαφορα .

Δημοσιεύσεις στα σοσιαλ.

Επι προεδρίας του, άλλος ήταν τριάντα, άλλος σαραντα, άλλος έφηβος , άλλος αγέννητος . .

Προσωπικα δεν θα ήθελα να αναφερω το ποσο ετων ήμουν ή σε ποια τάξη πήγαινα .

Δεν το θεωρώ απαραίτητο .

Ουτε θα ήθελα να χρησιμοποιήσω λέξεις ωραιοποιημένες. Δεν τον γνωριζα.

Μικρο παιδι όμως, εβλεπα τις ειδήσεις και πάντα μου κανε εντυπωση που με το παραμικρό κοκκίνιζαν τα μάγουλα του. Ειδικά οταν γελούσε.

Και ο Κληρίδης το ίδιο. Γελούσε.

Η διαφορα τους ήταν οτι δεν κοκκίνιζε . .

Αλλά και οι δυο τους είχαν όραμα για μια Κύπρο επανενωμένη.

Κρίμα . .

Όταν σου λείπει το φαγητό, καταλαβαίνεις πόσο συναισθηματικά δεμένος είσαι μαζί του.

Αυτό το διάστημα , λίγες μερες πριν από την εξέταση, η πείνα μπορεί να θεωρηθεί και ως φιλοσοφικό μάθημα ζωής.

Και επεξηγώ: αν η ζωή μου έβαζε ένα δίλημμα ανάμεσα στην απόλαυση της καρδιάς και στην απόλαυση του τραπεζιού, το τραπέζι θα είχε σαφώς ένα μικρό προβάδισμα.

Η διατροφή ξεκίνησε από την Κυριακή. Μέχρι και στο κυριακάτικο πρωινό και πλούσιο intercontinental μπουφέ του ξενοδοχείου περιορίστηκα στα βασικά. Έπρεπε δηλαδή, να αποχαιρετήσω λαχανικά, φρουτα και φυτικές ίνες, οπότε το πήρα πατριωτικά.

Παράγγειλα το μεσημέρι μια carbonara για αρχή, (παρόλο που είμαι λάτρης της σάλτσας ντομάτας με βασιλικό). Την επόμενη μέρα έφαγα μια ελληνική πίτα γύρο βοδινό χωρίς καν τζατζίκι, αλλά με αξιοπρέπεια και την Τρίτη ένα burger με τυρί (χωρις πατάτες) , για ψυχολογική υποστήριξη.

Σήμερα, Τετάρτη, το μενού είναι πιο μινιμαλιστικό: νερό, τσάι και χυμός μήλου.

Και πείνα. Πολύ πείνα. .

Αύριο συνεχίζω στο ίδιο μοτίβο, μέχρι μεθαύριο που τελειώνει αυτό το μικρό μαρτύριο. Και τότε, θα εκτιμήσω ξανά το φαγητό όπως του αξίζει , ως μία από τις μεγάλες απολαύσεις της ζωής.

Ειναι ωραιο να μιλαει κανεις με την γλώσσα των σοφών. Ο τελικός σκοπός του ανθρώπου, όπως λένε οι σοφοί και όπως το ζούμε όσοι το πράττουμε, δεν είναι άλλος από το να είναι σταθερός σε ό,τι τον ευχαριστεί, να ζει με συνέπεια και όχι απλώς ανάλογα με τις περιστάσεις.

Σταθερότητα δηλαδή, η οποια οδηγεί στην ευδαιμονία.

Αυτό λένε οι σοφοί. Και δεν το λένε μόνο αυτοί.

Το ζούμε κι εμείς που το εφαρμόζουμε στην καθημερινή μας ζωή. Κάποιες φορές νιώθω οτι εφαρμόζω βασικές αρχές και αξιες στη ζωή μου. Δηλαδή , τιμώ τους ανθρώπους που νοιάζονται και νοιάζομαι με την ίδια σταθερότητα .

Χθες το βράδυ, σε μια τοπική διάλεξη για τη ζωή του Αριστοτέλη, συζητήσαμε για την μεσότητα. Όπως μας λέχθηκε, για να είναι κάποιος πραγματικά ευτυχισμένος, δεν μπορεί να ζει στα άκρα: ούτε δειλία ούτε θρασύτητα, ούτε υπερβολική οργή ούτε απάθεια. Η ευτυχία απαιτεί να βρίσκεις το σωστό μέτρο σε κάθε συναίσθημα και σε κάθε πράξη.

Κάτι που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα είναι η διαθήκη του Αριστοτέλη. Ο σεβασμός που έδειχνε στην Ερπυλλίδα, τη σύντροφο με την οποία συνέχισε τη ζωή του μετά τον θάνατο της Πυθιάδας, και η μέριμνα που ζήτησε ο ιδιος ο Αριστοτελης να έχει ακόμα και μετά τον θάνατό του, δείχνουν πόσο σημαντική ήταν για εκείνον.

Αναλογιστείτε σήμερα το πόσοι άνθρωποι ακόμα εκφράζονται , ωσαν και η γυναίκα είναι κατι υποδεέστερο και κυρίως με έλλειψη σεβασμού.

Εκείνος, όμως , πάνω από 2.000 χρόνια πριν, την τιμούσε ως άνθρωπο και ως σύντροφο έστω και αν δεν ήταν η νόμιμη σύζυγος.

Συνεπως η φιλοσοφία του Αριστοτέλη για την ζωή δεν είναι μόνο θεωρία.

Είναι πράξη.

Σταθερότητα.

Μεσότητα.

Σεβασμός.

Καθώς άκουγα Spotify, έπεσα τυχαια πάνω στο τραγούδι του Δήμου Μούτση «Οι γκόμενες».

Ένα τραγούδι που, πίσω από τον σαρκαστικό του τίτλο, κρύβει μια ιδιαίτερα αιχμηρή κοινωνική και πολιτική παρατήρηση. .

Από τους πρώτους κιόλας στίχους γίνεται λόγος για τη μεσαία τάξη και την ανάγκη της να αποκτήσει ρόλο, εξουσία και λόγο στα πράγματα, αλλά και για την ευκολία με την οποία παρασύρεται «στα νοήματα και στις πράξεις» των άλλων. Σαν να περιγράφεται μια κοινωνική ομάδα που ταλαντεύεται ανάμεσα στη φιλοδοξία και στη μίμηση, ανάμεσα στην αγανάκτηση και στη βολή.

Και ύστερα έρχεται ο εξης στίχος :

«Ε, για όλα φταίνε οι γκόμενες»

μια φράση που, όσο προκλητική κι αν ακούγεται, λειτουργεί κυρίως συμβολικά. Κάποιος άλλος πρέπει πάντα να φταίει. Κάποιος βολικός και εύκολος, που μας απαλλάσσει από τη δύσκολη διαδικασία της αυτοκριτικής. Όσων ψηφίζουν ίσως ;

Κάπου εκεί, ακουγωντας το τραγούδι, σχεδόν αυτόματα, το μυαλό μου πηγε στο πρόσφατο viral βίντεο με τον επιχειρηματία που αποκάλεσε ένα πολιτικό πρόσωπο λέγοντας:

“he is like my girlfriend”

(Πηγή: https://www.alphanews.live/politics/kyvernisi-se-vathia-krisi/)

Η φράση απο τον επιχειρηματία δεν είναι απλώς ανόητη και σεξιστική. Είναι και αποκαλυπτική για τον τρόπο που συχνά αντιμετωπίζεται η πολιτική απο ορισμένους φιλόδοξους : σαν προσωπική υπόθεση, σαν ζήτημα εντυπώσεων και όχι ως πεδίο σύγκρουσης ιδεών, ευθυνών και αποφάσεων.

Και εδώ ο Μούτσης μοιάζει ξανά επίκαιρος. Γιατί αυτό που σατιρίζει δεν είναι μόνο οι δικαιολογίες, αλλά και το θέατρο της δημόσιας ζωής, όπου όλοι κάτι πράττουν, κατι σχολιάζουν κάτι καταγγέλλουν, κατι αρνούνται, κατι παραδέχονται, αλλά σπάνια μπαίνουν στη δύσκολη διαδικασία της αυτοκριτικής .

Εν τελει , τα τραγούδια παλιών δεκαετιών θα συνεχίζουν να περιγράφουν την κοινωνία μας, καλύτερα απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε.

https://youtu.be/XBqL40WPOSA?si=28dy6oKhPV3vNR8f

Το ντοκιμαντέρ του Dave Steele γνωστού ως «The Blind Poet» δεν είναι απλώς μια καταγραφή της απώλειας της όρασης. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία για την προσαρμογή, την αντοχή και τη δύναμη των δεσμών που μας κρατούν όρθιους όταν όλα αλλάζουν.

Ο Ντέιβ Στιλ πάσχει από μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια (retinitis pigmentosa), μια εκφυλιστική πάθηση που σταδιακά του στερεί την όραση. Χωρίς διαθέσιμη θεραπεία και χωρίς τρόπο να επιβραδυνθεί η εξέλιξη της νόσου, αποφασίζει να καταγράψει τις τελευταίες στιγμές της οπτικής του εμπειρίας, ενώ παράλληλα προσπαθεί να συνεχίσει να εργάζεται, να μεγαλώνει την οικογένειά του και να αποδεχτεί μια νέα πραγματικότητα.

Αυτό που κάνει το φιλμ τόσο συγκινητικό δεν είναι μόνο η προσωπική του μάχη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται: χωρίς μελοδραματισμούς, χωρίς υπερβολές. Η κάμερα ακολουθεί έναν άνθρωπο που μαθαίνει, μέρα με τη μέρα, πώς να ζει διαφορετικά και μια οικογένεια που στέκεται δίπλα του με σιωπηλή δύναμη και αγάπη.

Το ντοκιμαντέρ θέτει, έμμεσα αλλά ουσιαστικά, ερωτήματα για το πώς αντιλαμβανόμαστε την αναπηρία, πόσο εξαρτημένοι είμαστε από την όραση και τι σημαίνει τελικά «βλέπω». Μας υπενθυμίζει ότι η απώλεια μιας αίσθησης δεν ισοδυναμεί με απώλεια ταυτότητας, δημιουργικότητας ή αξιοπρέπειας.

Σε μια εποχή γεμάτη γρήγορο περιεχόμενο και επιφανειακές συγκινήσεις, αυτή η ταινία λειτουργεί σαν παύση. Μας καλεί να παρατηρήσουμε, να ακούσουμε και να αναλογιστούμε πόσο εύθραυστη — αλλά και πόσο ανθεκτική — μπορεί να είναι η ανθρώπινη εμπειρία.

Αν αναζητάτε ένα ντοκιμαντέρ που να αγγίζει βαθιά και ήσυχα, τότε αυτή είναι μια ιστορία που αξίζει να δείτε.

Το account του Dave Steele, στο ινσταγκραμ εδώ :

https://www.instagram.com/theblindpoetofficial?igsh=dHpzMHRwZHhoc3o4

Και το φιλμ απο YouTube εδώ :

https://youtu.be/rsMBLZ67NBc?si=5XPG41s2bwUPU-K2

Πρόσφατα βρέθηκα σε έναν χώρο όπου συνάντησα ανθρώπους που είχα καιρό να δω. Πήγα για ενα χρόνια πολλά, επιλέγοντας σκόπιμα μια στιγμη πιο ήσυχη, ώστε να αποφύγω την πολυκοσμία. Ήθελα κάτι απλό, χωρίς φασαρία.

Εδώ και πολλά χρόνια συναναστρέφομαι κυρίως με ανθρώπους κοντά στην ηλικία μου ή λίγο μεγαλύτερους. Τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε συχνή επαφή, οπότε η συγκεκριμένη συνάντηση λειτούργησε για μένα σαν μια υπενθύμιση του πόσο αθόρυβα και ποσο γρήγορα περνά ο χρόνος.

Παρατήρησα ότι σε ανθρώπους της ηλικίας μου – με διαφορά ενός, δύο ή πέντε χρόνων – δεν ένιωσα κάποια ιδιαίτερη αλλαγή. Τα πρόσωπα γνώριμα, σχεδόν ίδια. Όμως σε κάποιους λίγο μεγαλύτερους, η αλλαγή ήταν πιο αισθητή. Όχι με τρόπο αρνητικό, αλλά με εκείνη τη φυσική βαρύτητα που φέρνει ο χρόνος σε όλους μας. Πρόσωπα που κάποτε είχα στο μυαλό μου διαφορετικά και πιο νεανικα, τώρα έδειχναν απλώς πιο «δουλεμένα» από τα χρόνια.

Λίγο αργότερα, το συζήτησα με μια κοπέλα που βρέθηκε κι εκείνη στον ίδιο χώρο στην ίδια ηλικία μαζι μου. Και εκείνη είχε κάνει παρόμοιες σκέψεις. Πόσο γρήγορα αλλάζουν οι όψεις των ανθρώπων. Πόσο ανεπαίσθητα, σχεδόν αθόρυβα, ο χρόνος αφήνει το αποτύπωμά του.

Η κουβέντα εξελίχθηκε σε παραδείγματα ζευγαριών με μεγάλες διαφορές ηλικίας. Οπως διασημότητες που απέκτησαν παιδιά σε προχωρημένες ηλικίες γυρω στα 70 τους. Αναρωτηθήκαμε όχι επικριτικά, αλλά με ειλικρίνεια, τι σημαίνει αυτό για τον χρόνο, την ενέργεια και την παρουσία στη ζωή ενός παιδιού. Αξιζει ;

Θεωρώ πως, πέρα από αριθμούς και ηλικίες, αυτό που τελικά μένει είναι η κληρονομιά της ζωής. Όχι μόνο υλική ή επαγγελματική, αλλά το ίδιο το αποτύπωμα που αφήνει κάποιος πίσω του: τα παιδιά, τις μνήμες, την αγάπη. Και αυτή η σκέψη δεν αφορούσε ένα μόνο πρόσωπο οπως φεριπειν ένας διάσημος μουσικός συνθέτης, αλλά και άλλους ανθρώπους που, ο καθένας με τον τρόπο του, επέλεξε να ζήσει έξω από τα «συνηθισμένα» χρονικά πλαίσια.

Σε κάθε περίπτωση, πέρα από τη σοβαρότητα της συζήτησης, καταλήξαμε στο ίδιο συμπέρασμα: ο χρόνος φαίνεται. Όχι σαν εχθρός, αλλά σαν μάρτυρας της διαδρομής μας.

Στις γυναίκες, για όσες δεν καταφεύγουν σε αισθητικές παρεμβάσεις, η αλλαγή γίνεται συχνά αισθητή λίγο νωρίτερα, γύρω στα 58 , ενώ στους άντρες λίγο αργότερα γύρω στα 68. Φυσικά, υπάρχουν πάντα εξαιρεσεις οπως η διάσημη Cher: εκείνη 79, το ταίρι της 39. Όπου η Cher μοιάζει να μην υπακούει ιδιαίτερα στον χρόνο μιας και ισοδυναμεί με δυο σαραντάρες.

Κλείσαμε τη συζήτηση με χιούμορ, ευχόμενες όταν φτάσουμε σε μεγαλύτερες ηλικίες οπως της Cher, να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που θα μας κρατούν συντροφιά και ζωντάνια . . 🙂

Ο χρόνος δεν κάνει κύκλους, δεν επιστρέφει, απλώς προχωρά. Κι εμείς μαζί του με όσα θυμόμαστε και όσα αφήσαμε.

Ο χρόνος μπορεί να φεύγει, αλλά για όσους διατηρούν μια νότα αισιοδοξίας, δεν τελειώνει· απλώς αλλάζει μορφή.

Οι μέρες άλλοτε μας κρατούν ζωντανούς κι άλλοτε μας αφήνουν χωρίς εγχειρίδιο οδηγιών, με μια αβεβαιότητα που ίσως οδηγεί σε κάτι που ακόμη δεν γνωρίζουμε.

Ας προχωρήσουμε χωρίς μεγάλες δηλώσεις, με ελπίδα και περισσότερη αντοχή.

Καλή χρονιά, με υγεία και καθαρή καρδιά.

Σήμερα θυμήθηκα κάτι μικρό αλλά σημαντικό, κάτι που εφαρμόζω στην καθημερινότητά μου — στο τροχάδην στην παραλία, στο βενζινάδικο, στο ασανσέρ ενός πολυώροφου κτιρίου, στην υπεραγορά.

Το να μιλάς ελληνικά σε ανθρώπους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που έχουν κάνει τον κόπο να μάθουν τη γλώσσα, με σεβασμό και διάθεση επικοινωνίας, είναι ένας τρόπος να τους συμπεριλαμβάνεις και να αναγνωρίζεις την προσπάθειά τους, αγκαλιάζοντάς τους μέσα στην κοινωνία που ζεις.

Επίσης, το να χαιρετάς πρώτος κάποιον που βρίσκεται μπροστά σου, δίπλα σου ή απλώς στον ίδιο χώρο, είναι μια μικρή πράξη ευγένειας. Ένα απλό «καλημέρα» δείχνει προσοχή και σεβασμό. Η πρωτοβουλία του χαιρετισμού έχει πάντα μεγαλύτερη αξία από μια απλή ανταπόκριση.

Σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι, ιδιαίτερα αυτές τις γιορτινές μέρες, να δείχνουμε ευαισθησία στα λόγια και μάλιστα δημόσια, και πόσο δύσκολο είναι να την εφαρμόζουμε καθημερινά στην πράξη.

Η πραγματική ενσυναίσθηση χρειάζεται χρόνο, συνέπεια και ίσως, προσωπικό ρίσκο. Λόγια όμορφα χωρίς πράξη μπορεί να ακούγονται σωστά προς τα έξω, αλλά στην ουσία μένουν κενά.

Ίσως τελικά δεν χρειάζεται να μιλάμε δημόσια για να αποδείξουμε κάτι. Ίσως αρκεί να μιλάμε εκεί που έχει νόημα, ιδιωτικά και αθόρυβα, με ανθρώπους που μας αφορούν, στηρίζοντας τα λόγια μας με πράξη.

Στις ανθρώπινες σχέσεις, η σιωπή δεν είναι απλώς απουσία λόγου.

Είναι μια πράξη, μια θέση, μια απόφαση.

Κάθε αδράνεια ή αναβολή που αφήνει κενό ανάμεσα σε δύο ανθρώπους μπορεί να δοκιμάσει την ψυχή, αλλά δεν μπορεί να αγγίξει την εσωτερική αξιοπρέπεια αυτού που στέκεται όρθιος.

Οι Στωικοί διδάσκουν ότι η ευτυχία και η ηρεμία δεν εξαρτώνται από τα γεγονότα ή τις πράξεις των άλλων, αλλά από τον τρόπο που εμείς αντιδρούμε σε αυτά.

Ο Σενέκας έλεγε: «Δεν ενοχλεί η πράξη, αλλά η κρίση μας για την πράξη».

Η σιωπή των άλλων μπορεί να φανερώσει χαρακτήρα και προθέσεις, αλλά η ψυχή που γνωρίζει τη δική της αξία δεν δεσμεύεται ούτε περιορίζεται από αυτήν την επιλογή.

Ο Επίκτητος διδάσκει: «Δεν είναι τα πράγματα που μας ταράζουν, αλλά η γνώμη μας γι’ αυτά».

Η σιωπή μπορεί να προκαλεί αναστάτωση, αλλά η αληθινή δύναμη βρίσκεται στο να παρατηρείς χωρίς να χάνεις την ηρεμία σου, να μην αφήνεις την πράξη του άλλου να καθορίσει τη στάση σου.

Η αξιοπρέπεια δεν χρειάζεται επιβεβαίωση.

Όπως είπε ο Μάρκος Αυρήλιος: «Η ψυχή γίνεται δυνατή όταν μάθει να αντέχει την αποχή των άλλων».

Δεν απαιτεί λόγια, δεν παρακαλεί, δεν πιέζει.

Στέκεται ήρεμη, σιωπηλά και αδιάλλακτα.

Ο Αναξαγόρας μας υπενθυμίζει ότι «το μυαλό κυβερνά τα πάντα».

Η λογική, η εσωτερική κατανόηση και η αυτοσυγκράτηση είναι τα όπλα της ψυχής απέναντι σε κάθε ασάφεια ή αδράνεια των άλλων.

Η σιωπή λειτουργεί ως καθρέφτης: δείχνει ποιοι κρατούν την ευθύνη τους και ποιοι αποφεύγουν την αλήθεια.

Η ψυχή που γνωρίζει τη δύναμή της παρατηρεί, δεν κυνηγά, δεν αντιδρά με φόβο ή θυμό.

Όπως έλεγε ο Σενέκας: «Η υπομονή είναι η πιο ισχυρή μορφή ηθικής δύναμης».

Η μεγαλύτερη διδασκαλία των Στωικών και των σοφών φιλοσόφων είναι ξεκάθαρη:

Δεν ελέγχουμε τις πράξεις των άλλων.

Ελέγχουμε τη δική μας στάση.

Η γαλήνη, η αξιοπρέπεια και η αυτοσυντήρηση ανήκουν πάντα στον εαυτό μας.

Όπως είπε ο Επίκτητος: «Αυτό που είναι αληθινά δικό σου είναι η γνώμη σου, η στάση σου, η επιλογή σου».

Και όπως υπενθύμιζε ο Μάρκος Αυρήλιος: «Το μόνο που μας ανήκει πραγματικά είναι η ίδια η ψυχή μας».

Η ψυχή που στέκεται σταθερή στη σιωπή των άλλων ανακαλύπτει την ελευθερία της και τη δύναμη της αληθινής αξιοπρέπειας.

Στιγμές που φέγγουν ολοζώντανες ανάμεσα σε σιωπές.

Σταθερές , διαχρονικές .

Χρόνος που είναι στο παρών, δεν χάνεται,

μόνο περιμένει να ξαναβρεί τη διαδρομή του.

Στην καθημερινότητα των ανθρώπων, η λέξη φίλος κυλάει συχνά από τα χείλη πιο ανάλαφρα απ’ όσο της αξίζει. Αρκεί μια σύμπτωση σκέψεων, μια κοινή ματιά σε ένα θέμα, ένα στιγμιαίο ταίριασμα διάθεσης για να δοθεί αυτός ο τίτλος που κάποτε χρειαζόταν χρόνια για να κερδηθεί. Κι έτσι, γεννιούνται φιλίες-σκιά, φιλίες της ευκολίας, που λάμπουν για λίγο όπως μια σπίθα που ανάβει ξαφνικά και σβήνει προτού καν ζεστάνει.

Κι ύστερα υπάρχουν οι άλλες σχέσεις. Εκείνες που κουβαλούν ιστορία, άγρυπνες νύχτες, στηρίγματα που δεν ειπώθηκαν, αλλά δόθηκαν. Σχέσεις που στάθηκαν όταν όλα ήταν θολά, που άντεξαν λόγια σκληρά, που γνώρισαν την αλήθεια και παρ’ όλα αυτά έμειναν. Μα αυτές, όσο βαθιές κι αν είναι, έχουν τούτο το παράδοξο: επειδή κουβαλούν βάθος, κουβαλούν και βάρος. Και το βάρος της αλήθειας δεν το σηκώνουν όλοι.

Έτσι, κάποτε βλέπεις ανθρώπους να υψώνουν γνωστούς στην κορυφή της φιλίας, ενώ κρατούν αποστάσεις από εκείνους που έχουν δει την ψυχή τους χωρίς φτιασίδια. Προτιμούν το ελαφρύ, το ανώδυνο, το «χωρίς απαιτήσεις». Γιατί η αληθινή σχέση καθρεφτίζει, και ο καθρέφτης είναι αμείλικτος. Θυμίζει μονοπάτια που βαδίστηκαν, επιλογές που πάρθηκαν, στιγμές που δεν συμφέρει να αναμοχλεύονται.

Κι είναι φορές που η παρουσία ενός ανθρώπου δεν είναι απλώς παρουσία. Είναι υπενθύμιση. Μια διακριτική ανάσα από το παρελθόν ή μια οικειότητα που κάποτε άγγιξε τις πιο βαθιές χορδές της ψυχής. Κοντινότητες που απαιτούσαν ειλικρίνεια, όχι απαραίτητα ερωτική, αλλά τέτοια που άφησε το σημάδι της. Κι επειδή οι υπενθυμίσεις δεν βολεύουν πάντα, οι άνθρωποι συχνά επιλέγουν να μένουν σε σχέσεις χωρίς μνήμη, χωρίς ιστορία – σχέσεις που δεν τους ζητούν να κοιτάξουν μέσα τους.

Έτσι εξηγούνται και οι αποστάσεις που εμφανίζονται ξαφνικά. Οι δικαιολογίες του «δεν έχω χρόνο» που συνυπάρχουν με ώρες ολόκληρες αφιερωμένες σε παρέες ελαφρύτερες, πιο πρόσφορες στο να συντηρήσουν μια εικόνα και όχι μια αλήθεια. Οι λέξεις δεν συμβαδίζουν πια με τις πράξεις. Και οι προτεραιότητες φανερώνονται αθόρυβα, σαν σκιά που μεγαλώνει καθώς πέφτει το φως.

Το σημαντικό όμως δεν βρίσκεται στις αποστάσεις , ούτε στις δικαιολογίες . Βρίσκεται σε κάτι απλό, σχεδόν ποιητικό: η αξία μιας σχέσης δεν μικραίνει επειδή κάποιος την φοβήθηκε. Ούτε η αξία ενός πραγματικού φίλου, μετριέται από το πόσο χώρο του δίνει ένας άνθρωπος που δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος μιας αληθινής σύνδεσης.

Οι αληθινές σχέσεις — αυτές που αντέχουν τον χρόνο, τις αλήθειες και τις σιωπές — δεν χρειάζονται πολλά. Μόνο δύο ανθρώπους που δεν φοβούνται να φανούν όπως είναι. Που δεν κρύβονται πίσω από λέξεις, δεν επαναπαύονται σε ρόλους, δεν επιλέγουν την ευκολία εις βάρος της ουσίας.

Κι ενώ οι φιλίες της στιγμής σβήνουν όπως ανάβουν, οι ουσιαστικές μένουν. Ακόμη κι όταν δεν τις αναγνωρίζουν. Ακόμη κι όταν άλλοι τις αποφεύγουν. Μένουν, γιατί είναι γραμμένες όχι στην επιφάνεια της ζωής, αλλά στον βαθύτερο ιστό της. Και αυτό είναι κάτι που δεν το σβήνει καμία απόσταση.

Κάποτε, στην αρχαία Αθήνα, ένας νεαρός πλησίασε τον Αριστοτέλη και τον ρώτησε:

«Δάσκαλε, τι σημαίνει τελικά να είσαι ευτυχισμένος;»

Ο Αριστοτέλης τον κοίταξε για λίγο, σαν να ζύγιζε την απάντηση. .

«Αν θες ευτυχία της στιγμής», του είπε, «πήγαινε να πιεις ένα καλό κρασί. Αν θες όμως την ευδαιμονία, πρέπει να μάθεις πώς να ζεις.»

Ο νεαρός τον ακολούθησε στον περίπατο και ο φιλόσοφος άρχισε να του εξηγεί πως η ευδαιμονία δεν είναι κάτι που συμβαίνει ξαφνικά, όπως μια αναπάντεχη χαρά. Είναι κάτι που χτίζεται .

«Είναι σαν έναν κήπο», είπε. «Αν δεν τον φροντίσεις, δε θα δώσει καρπούς.»

Του μίλησε πρώτα για την αρετή.

«Η αρετή», είπε χαμογελώντας, «είναι σαν να περπατάς σε ένα στενό μονοπάτι ανάμεσα σε δύο γκρεμούς. Από τη μια είναι η υπερβολή, από την άλλη η έλλειψη. Η ευδαιμονία βρίσκεται στη μέση.»

Ο νεαρός σκέφτηκε στιγμές που είχε φερθεί παρορμητικά, άλλαξε γνώμη τελευταία στιγμή, ή έκανε πράγματα “πολύ” ή “πολύ λίγο”. Και κατάλαβε: η αρετή ήταν συνήθεια, όχι θεωρία.

Καθώς συνέχιζαν τον δρόμο, πέρασαν δίπλα από μια ομάδα φίλων που γελούσαν δυνατά.

Ο Αριστοτέλης σταμάτησε.

«Και τώρα η αρετή που πολλοί ξεχνούν: η φιλία.»

Ο νεαρός τον κοίταξε απορημένος.

«Μα η φιλία δεν είναι απλώς συντροφιά;»

«Όχι», απάντησε ο φιλόσοφος. «Η αληθινή φιλία είναι δύο άνθρωποι που θέλουν να γίνουν καλύτεροι — και βοηθούν ο ένας τον άλλον σε αυτό. Μια ζωή χωρίς τέτοιες φιλίες είναι μισή.»

Λίγο πιο κάτω είδαν κάποιον να βοηθά έναν γέρο να σηκωθεί.

«Αυτό είναι ευθύνη», είπε ο Αριστοτέλης. «Η στάση που δείχνουμε απέναντι στις πράξεις μας και στον κόσμο. Χωρίς ευθύνη, η ζωή μας δεν έχει σταθερότητα. Και χωρίς σταθερότητα, δεν υπάρχει ευδαιμονία.»

Στη συνέχεια, στάθηκαν μπροστά σε ένα δικαστήριο της πόλης.

«Και τέλος», είπε, «υπάρχει η δικαιοσύνη. Ίσως η πιο δύσκολη αρετή. Να δίνεις στον κάθε άνθρωπο αυτό που του αξίζει. Να φέρεσαι δίκαια. Να σέβεσαι την αξιοπρέπειά του. Η ευδαιμονία δεν είναι μόνο για εμάς· είναι τρόπος να ζούμε μαζί.»

Ο νεαρός έμεινε για λίγο σιωπηλός.

«Και αν κάποιος δεν ξέρει από πού να αρχίσει;» ρώτησε.

Ο Αριστοτέλης του χαμογέλασε.

«Ξεκίνα από μια μικρή πράξη αρετής σήμερα. Μια πράξη φιλίας αύριο. Μια πράξη ευθύνης την επόμενη. Ένα δίκαιο βλέμμα σε έναν άνθρωπο που το χρειάζεται. .

Και σιγά-σιγά, θα δεις τη ζωή σου να αλλάζει. Η ευδαιμονία δεν έρχεται με ένα βήμα — αλλά χτίζεται με πολλά μικρά και σταθερά.»

Ο νεαρός έφυγε σκεπτικός, αλλά πιο ανάλαφρος. Και ίσως αυτό είναι το ωραίο με την αριστοτελική σοφία:

Δεν υπόσχεται ένα θαύμα· σου δείχνει έναν δρόμο.

Και κάθε μέρα, μπορείς να κάνεις ένα μικρό βήμα σε αυτόν.

Έγινε μια πρώτη συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Τουφάν Έρχιουρμαν. Η διάρκειά της ήταν περίπου μιας ώρας και κατι λεπτά η οποία σύμφωνα με τα δημοσιεύματα έγινε σε θετικό κλίμα. Ο Έρχιουρμαν κατέθεσε δέκα προτάσεις για μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, που περιλαμβάνουν πρακτικές κινήσεις όπως διευκολύνσεις στα οδοφράγματα, επίλυση ζητημάτων μεικτών γάμων, τερματισμό συλλήψεων ( υποθέτω οπως εκείνων των άδικων συλλήψεων Ελληνοκυπρίων που πηγαν απλά να δουν τη γη τους. . ) κοινές δράσεις για τη νεολαία (κάτω των 14 ετων) και δημιουργία διαύλου επικοινωνίας μεταξύ δυνάμεων ασφαλείας.

Ενδιαφέρον είχε και η συμμετοχή της κυρίας Μαρία Άνχελα Ολγκίν, η οποία έδωσε το «παρών» της, μέσω τηλεδιάσκεψης από το μακρινό Περού.

Η τεχνολογία όντως, μπορεί να φέρει κοντά ανθρώπους που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, επιτρέποντας την επίσπευση του χρόνου και την άμεση συμμετοχή σε κρίσιμες συζητήσεις. .

Και μειώνονται σαφώς και τα έξοδα διακίνησης!

Παρά τα θετικά αυτά στοιχεία, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω τον σκεπτικισμό ή αν θέλετε την απαισιόδοξη τάση, που επικρατεί στην κοινωνία μας. Οι πολίτες έχουν κουραστεί από τις δεκαετίες αδιεξόδων και συχνά θεωρούν ότι «τίποτα δεν αλλάζει» οπως διαπιστώνει ευκολα κάποιος, απο τις ερωτήσεις δημοσιογράφων. Η τουρκική αδιαλλαξία μα και η έλλειψη τόλμης από την πλευρά των ηγετών έχουν αφήσει οπως φαίνεται , πολύ βαθιά απογοήτευση.

Προσωπικά θεωρώ ότι η συνάντηση αυτή, αν και δεν έφερε άμεσες λύσεις ή κατι νέο, είναι ένα βήμα που μπορεί να ανοίξει ξανά τον διάλογο. Το ζητούμενο είναι αν θα υπάρξει πραγματική πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα ώστε το Κυπριακό να ξεφύγει από τη πολύχρονη σιωπή και να βρει μια ουσιαστική προοπτική ή αν θα ειναι ξανά, ένας φαύλος κύκλος . .

Η νεολαία αποτελεί τον καθρέφτη της κοινωνίας και τον δείκτη της ιστορικής συνείδησης. Σήμερα, βλέπουμε δύο διαφορετικές εκφάνσεις της νέας γενιάς, με εντελώς διαφορετικό προσανατολισμό.

Στην Κύπρο, πριν λιγες μέρες, οι μαθητές βγήκαν στους δρόμους για να καταδικάσουν το ψευδοκράτος. Με συνθήματα που ζητούν την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, εξέφρασαν την αγωνία και την αποφασιστικότητα μιας γενιάς που δεν αποδέχεται την κατοχή και την αδικία. Η στάση αυτή δείχνει υπευθυνότητα, ιστορική μνήμη και προσήλωση σε ένα αίτημα που παραμένει επίκαιρο: την απελευθέρωση της πατρίδας τους.

Την ίδια στιγμή, στη Θεσσαλονίκη, μια ομάδα Κύπριων φοιτητών που σπουδάζουν εκεί, φώναξε συνθήματα που ξεπερνούν το πλαίσιο της εποχής. Το αίτημα «Έξω τα κατοχικά στρατεύματα από την Κύπρο» είναι σαφώς δίκαιο και αυτονόητο. Όμως, η προσθήκη συνθήματος, όπως «Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα» με το κάψιμο της σημαίας ψευδοκράτους έξω από το τουρκικό προξενείο , αποτελεί αναχρονισμό και απερίσκεπτη ενέργεια η οποια έρχεται σε αντίθεση με τις προσπάθειες που γίνονται εκ μέρους της κυβέρνησης σε διπλωματικό επίπεδο προς επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Η ένωση δεν είναι σήμερα ούτε πολιτικά εφικτή ούτε ιστορικά επίκαιρη. Αντίθετα, τέτοια συνθήματα αποδυναμώνουν το κεντρικό μήνυμα της απελευθέρωσης και δημιουργούν εντυπώσεις που δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες του κυπριακού λαού.

Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Από τη μια, μια νεολαία που στέκεται με σοβαρότητα απέναντι στην Ιστορία και διεκδικεί το αυτονόητο. Από την άλλη, μια νεολαία που παρασύρεται σε αναχρονιστικά συνθήματα αναπαράγοντας ιδεολογήματα που δεν υπηρετούν τον αγώνα της Κύπρου.

Πρόσφατα η εφημερίδα Milliyet, σε πρόσφατο άρθρο του διευθυντή της κάνει αναφορά στο περιστατικό και δείχνει πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει ο υπερβολικός πατριωτισμός όταν μετατρέπεται σε φανατισμό κάτι που μπορεί δυστυχώς να χρησιμοποιηθεί απο την Τουρκία ως πρόσχημα για περαιτέρω ένταση και σύγκρουση στην χώρα μας.

Η Κύπρος χρειάζεται φωνές που να απαιτούν ελευθερία και δικαιοσύνη, όχι συνθήματα που ανακυκλώνουν παλιές ιδεολογίες. Η ευθύνη της νέας γενιάς είναι να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη και να διεκδικήσει το μέλλον με καθαρότητα και ρεαλισμό.

Αναφορικά με τη δήλωση της Ελεονώρας Μελέτη στο ευρωκοινοβούλιο για τα δύο φύλα οτι δηλαδή , ειναι μόνο ΔΥΟ, εχω να πω τα εξής.

Πρωτα απο ολα συμφωνω με ολα οσα ειπε.

Δεύτερον θεωρώ πως ναι, είναι υπερβολικό το να ασκείται πίεση σε ολόκληρη την κοινωνία ή την πολιτεία να αποδεχτεί νομικά κάτι που δεν ανταποκρίνεται στη φύση των πραγμάτων.

Ο καθένας και η καθεμία έχει δικαίωμα να ζει όπως νιώθει, να επιλέγει τον τρόπο που εκφράζει τον εαυτό του και να απαιτεί σεβασμό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουν τα πάντα γύρω μας για να προσαρμοστούν σε μια ατομική επιλογή ενός ατόμου που θέλει να προσδιορίζεται ως κατι άλλο εκτός απο άντρα ή γυναίκα . .

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι η υποκρισία που βλέπουμε σε ορισμένους πολιτικούς χώρους. Δηλώνουν άλλα προς τα έξω, μόνο και μόνο για λόγους δήθεν προοδευτικής εικονας, ενώ σε εσωτερικά καφενεία και πηγαδάκια ,δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι αυτά που λένε . Δημιουργούνται κόμματα ή πολιτικές κινήσεις για το “θεαθήναι”, και συμφώνουν σε κατι εντελώς διαφορετικό μόνο και μόνο επειδή έτυχε να συνφωνουν σε κατι άλλο. .

( Αυτός ειναι και ο ορισμός της υποκρισίας )

Συνεπως για μενα, η σταθερότητα, η ειλικρινής αλλα και η προσγειωμένη αντίληψη, εντός της κοινωνίας, θεωρώ πως, ειναι πολυ πιο σημαντικά από κάθε πολιτική μόδα ή “προοδευτικό” αφήγημα. .

Γκουτέρες ο Μαέστρος. .

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ εμφανίστηκε με χάρτη στο χέρι, στο πλαίσιο της δεύτερης Άτυπης Πολυμερούς Διασκεψης για το Κυπριακό στην Νέα Υόρκη, έτοιμος να λύσει το πρόβλημα των οδοφραγμάτων. Πρότεινε διάνοιξη Αθηένου–Πυρόι μέχρι το Γέρι. Όχι, δεν ήταν εκδρομή – ήταν διπλωματία με GPS.

Τατάρ ο Τορπιλιστής. .

Ο Ερσίν Τατάρ είπε «όχι» στον χάρτη και ακόμα ενα μεγάλο «ΟΧΙ» σε στρατιωτικές περιοχές. Ζήτησε δρόμο μόνο μέσα από τα κατεχόμενα, χωρίς να πει πού θα περνάμε. Μάλλον ήθελε να κρατήσει το σασπένς.

Χριστοδουλίδης ο Διπλωμάτης . .

Ο Πρόεδρος απάντησε με θετικό χαμόγελο και στρατηγική: με την πρόταση για Κόκκινα — για να κόψουμε δρόμο και ώρες.

Φιντάν ο Χαμένος στον Χάρτη . .

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ ζήτησε χάρτη για να καταλάβει πού είναι τα Κόκκινα. Μετά είπε ότι φταίνε οι «πολιτικές δυνάμεις» . .

Και ξανα ο Ταταρ ο κακοφανισμένος . .

«My friend Nikos is very smart, he play games.» 

Έχει ο άνθρωπος το δικαίωμα να φύγει όταν πια δεν ζει. . ;

Μιλώ για εκείνες τις δύσκολες, βαθιά προσωπικές περιπτώσεις, όπου μια ασθένεια προοδευτική, αργή αλλά αμείλικτη, έρχεται και σβήνει τη ζωή σταδιακά. Πρώτα από το σώμα, μετά από τη μνήμη, από τη γλώσσα, απο το μυαλό κι έπειτα από την ίδια τη συνείδηση. Δεν μένει τίποτα από τον άνθρωπο που κάποτε ήταν. Κι όμως, αναπνέει. Υπάρχει.

Αλλά ζει. . ;

Ευλογα γεννιέται η σκέψη. Αν κάποιος γνωρίζει ή ανακαλύπτει μέσα απο μια διάγνωση, όταν είναι ακόμη ικανός να αποφασίσει, ότι η πορεία του μελλοντικά θα τον φέρει εκεί — σε ένα σώμα που δεν θα τον υπακούει πια και σε μια ψυχή που δεν θα τον αναγνωρίζει — γιατί να μην μπορεί, εκ των προτέρων, να πάρει μια απόφαση με νομική ισχύ; Ένα «όταν φτάσω εκεί, θέλω να φύγω». Όχι με οργή. Όχι με φόβο. Αλλά με αξιοπρέπεια.

Δεν είναι αυτοκτονία λόγω ψυχολογικών προβλημάτων. Δεν είναι παραίτηση. Είναι η αποδοχή του μελλοντικού θανάτου του λόγω της μη αναστρέψιμης κατάστασης της ασθένειας του. Είναι μια ήσυχη παραγγελία, κατατεθειμένη όσο η φωνή ακόμη έχει νόημα και οσο ακόμα το μυαλό έχει λογική. Και είναι κάτι που δεν μπορούμε να το δούμε μόνο νομικά ή πολιτικά. Πώς γίνεται, αλήθεια, να μην συμφωνεί ένα κόμμα ή ένα κράτος, και να υποχρεώνει έτσι, έναν άνθρωπο να ζήσει κάτι που ποτέ δεν θα επέλεγε;

Όταν έχεις μπροστά σου ένα μέλλον ήδη γραμμένο, χωρίς ανατροπή, χωρίς φως στο τούνελ, χωρις την οποια άλλη θεραπεία, όταν ξέρεις πως θα έρθει η στιγμή που θα παραλύσεις, χάσεις τον έλεγχο, τη μνήμη, τη φωνή σου, τον εαυτό σου… τότε; Δεν πρέπει να μπορείς και να εχεις το δίκαιωμα να πεις: «Όταν συμβεί αυτό, τότε — και μόνο τότε — θέλω να φύγω»;

Δεν πιστεύω σε αποφάσεις εν θερμώ. Μα υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν, σε πλήρη συνείδηση, τι τους περιμένει. Δεν ζητούν να φύγουν σήμερα. Ζητούν το δικαίωμα να φύγουν όταν δεν θα είναι πια αυτοί.

Η ζωή είναι ιερή, ναι. Μα ιερή είναι και η αξιοπρέπεια. Και καμιά από τις δύο δεν πρέπει να γίνεται φυλακή.

Εχω δει απο κοντά περιπτώσεις ανθρώπων, που τα μάτια τους μερα με την μερα σβήνουν, μαζι με τις αναμνήσεις τους. Έχω δει χέρια που δεν μπορούν να αγκαλιάζουν πια, φωνές που δεν μπορούν να προφέρουν ούτε μια λέξη. Έχω δει σώματα που είναι παρόντα, αλλά ψυχές που έχουν ήδη αποχωρήσει. Και ξέρω πως, σε μερικές από αυτές τις περιπτώσεις, εκείνοι οι άνθρωποι —αν μπορούσαν να επιλέξουν από πριν— θα το έκαναν.

Η ευθανασία δεν είναι μια εύκολη απόφαση. Δεν είναι λύση γενική. Δεν μπορεί να εφαρμόζεται μαζικά, μηχανικά. Γι’ αυτό και χρειάζεται πλαίσιο, ασφαλιστικές δικλείδες, έλεγχοι, νομική σαφήνεια. Αλλά κυρίως χρειάζεται σεβασμός. Στο δικαίωμα του ανθρώπου να πει: «Όταν πια δεν είμαι εγώ, μη με κρατάτε στη ζωή για να πονώ ερήμην μου.»

Δεν μπορουμε να βάζουμε όλους και όλες τις περιπτώσεις στο ίδιο καζάνι. Η κάθε περίπτωση και η κάθε ασθένεια είναι μοναδική, όπως μοναδικός είναι και ο κάθε άνθρωπος. Όμως η συζήτηση πρέπει να ανοίξει. Όχι με μεσαιωνικές αντιλήψεις. Αλλά με ερωτήματα επιστημονικά και με επιχειρήματα. Με ανθρώπινες ιστορίες. Με αλήθειες που καίνε, αλλά και φωτίζουν.

Γιατί στο τέλος της μέρας, δεν μιλούμε για το πότε πεθαίνει κάποιος.

Μιλούμε για το πώς ζει διχως να είναι αυτός, μέχρι να πεθάνει. .

Σάββατο πρωί , ξύπνησα με μια παράξενη διάθεση . Οχι οπως άλλες φορές απο το χάραμα του φου αλλα γύρω στις εννέα . .

Αν και δεν ειχα όρεξη , εντούτοις πήγα για τροχαδι . Ειναι αλήθεια πως έστω εκεινη η μισή ώρα βοηθάει . Δεν γνωριζω που ακριβως, αλλα σίγουρα κάπου βοηθάει έστω και αν καταλήγεις κουρασμένος, διότι αναζωογονείται ο οργανισμός και ίσως οι βαθιές αναπνοές να συντείνουν στην μείωση του στρες .

Η ασφάλεια για την οποια πλήρωσα εικοσιπέντε ευρώ, πριν λιγες εβδομάδες θα έληγε σε δυο μέρες . Έτσι καναμε την σκέψη για την Κερυνεια .

Και ενω φεύγαμε απο μια συννεφιασμένη περιοχή , μπαίναμε σιγά σιγά σε μια ηλιόλουστη. πυκνοκατοικημένη με πολλά πολλά μοντέρνα κτίσματα . Σχεδόν σε ολα τα χωρια , η ανάπτυξη φαινόταν εντονα . Σιγά που θα μεναν τα εδαφη υποανάπτυκτα . Εμας περίμεναν . . ;

Κάναμε ενα σταθμό κοντα στο κάστρο στον Άγιο Ιλαρίωνα για να θαυμάσουμε τη θέα απο ψηλά.

Και αφού είδαμε την θέα, κατηφορίσαμε προς τα κάτω στο λιμανάκι . Για κάποιο περίεργο λόγο , όσες φορές και αν πάμε, πάντα καταλήγω τυχαία, στον ίδιο μικρό χωρο στάθμευσης , κοντά στο κάστρο.

Πάρκαρα με χίλια βάσανα . .

Εννοείται πως κάθε φορά που βλέπω τουρκοκύπριους ειτε στο οδόφραγμα ειτε στο χωρο στάθμευσης τους μιλάω στα ελληνικά και συνηθως μου απαντούν στα ελληνικά . Διότι οι παλαιοτεροι ξερουν . .

Αλλα και να μην ξερουν την γλώσσα, μόνο απο το γεγονός οτι ολημερίς ακούγονται ελληνικά τραγούδια απο τα εστιατόρια εκεί στο λιμανάκι, οπως φεριπειν της Βισσης , ε καπως την μαθαίνουν την ελληνική γλωσσα οι άνθρωποι.

Και γιατι να μην ακουγεται το ελληνικό ρεπερτόριο δηλαδή ; Αφού σχεδόν το 50% του πελατολογίου ειναι Ελληνοκύπριοι . .

Δεν θα πω το χιλιοειπωμένο «δεν ξεχνώ».

Διοτι οι συμπατριώτες μου εκ , τους τα χάρισαν ηδη, το 2004.

Με κεινα τα πανό του ΟΧΙ τρομάρα σας.

Με εκείνο το τσιμέντομα του ναι .

Σήμερα , έχουν γίνει σχεδόν δυο εκατομμύρια οι κάτοικοι στις κατεχόμενες περιοχές .

Εμεις πια , ειμαστε μια μειονότητα.

Μπράβο σας.

Εκαμετε τα σσιονιν.

The end . .

Έχει όλη μέρα που συζητούν και όλη μερα που τα κάνουν θάλασσα . Έναν νουσιμο νόμο για την οδική ασφάλεια δεν κατάφεραν να εισηγηθούν. Έναν ομοιόμορφο τροπο δεν ξερουν να σκεφτούν.

Οπως ολοι οι νόμοι άλλωστε που εμπεριέχουν αδικίες και ανομοιομορφίες.

Δεν θα αναλωθώ στα πως και τα γιατι αλλα με απλά λογια, οταν ένας πολίτης τρέχει, ναι βεβαίως και παρανομεί . Οταν όμως ένας πολίτης ειναι στα φωτα και οδηγαει το αμάξι σιγά σιγά μην τυχόν και αναψει κόκκινο και εν τελει μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων πατάει απότομα και δυνατά τα στόπερ με απανωτά καρδιακά , επειδή για κακη του τύχη άναψε το κόκκινο , τοτε αυτή η προσεκτική οδήγηση του άτυχου πολίτη με το πρόστιμο «δωράκι» των 300 ευρώ και τους 3 βαθμούς ποινής , τοτε πως ακριβως λέγεται η παρανομία ;

Την πληρώνει ως συνηθως ο κόσμος. Την βλακώδες νομοθεσία. Αυτών. .

Το γυροφέρνω στο μυαλό μου αυτες τις μερες για το πως λέγεται αυτός που δεν τρέχει αλλα ταυτόχρονα ανάβει στα ξαφνικα το κόκκινο .

Μηπως ο όρος θα πρεπε να άλλαζε και να λεγόντουσαν οσοι πλήρωσαν τα σπασμένα ή τα αδιόρθωτα τεχνικά ζητήματα των καμερών της φωτό επισήμανσης ως άτυχους αντι ως παρανομούντες ; Μηπως να πλένουν καποιοι πρώτα το στόμα τους πριν να βάζουν όλο τον κόσμο μέσα στο ίδιο καζάνι των παρανομούντων ;

Προφανως δεν ειναι οσοι πλήρωσαν τέτοιου είδους προστιματα , 18χρονοι αμπαλάτοι που τρέχουν με 200 στον κύριο δρομο και που πετάγονται βρουμ βρουμ με τις μοτορες σαν τους αθάνατους . .

Προφανως και υπάρχουν πολίτες που δεν τρέχουν και όμως αυτοπαγιδεύονται .

Τώρα σκέφτονται τα χρονόμετρα λένε . .

Κατι που έπρεπε να γινόταν απο την αρχη .

Για να ξερει ο άλλος ποτε να σταματά .

Χωρις να αντζιελοσσιάζεται πάστα φώτα .

Να υπάρχει ενα χρονόμετρο λένε.

Μια τάξη.

30, 29, 28, 27….

Αλλα καποιοι αφυδατωμένοι …δεν θέλουν .

Γιατι άραγε ; Για τις πολλαπλές συντάξεις μηπως ;

Ή για το άδειο το ταμείο που ναι μείον ;

Δεν θα αναλωθώ ξανα σε αυτο το θέμα .

Εχω πληρώσει σχεδόν 1200 ευρώ μέσα σε διάστημα 1 χρόνου . Τα τέσσερα ήταν λόγω του δεξιου πρασίνου βέλους κατι που ο ιδιος ο υπουργός παραδέχτηκε πως ηταν προβληματικό, αλλα μας την έκατσαν κυριολεκτικά πριν ενα μήνα δίοτι βγήκε ανακοίνωση πως αν δεν τα πληρώσουμε μέχρι 31/3/25 θα παει η υπόθεση του κάθε παρανομούντα και «παρανομουντα» στο δικαστήριο , ειτε όσων έτρεχαν ειτε όσων δεν έτρεχαν ειτε οσων πιάστηκαν στις προβληματικές ολιγοδευτερολεπτες φωτό ενδείξεις.

Πλήρωσα .

Εχω 14 βαθμούς.

Εχω κάνει φιλανθρωπία 1200 ευρώ στο ταμείο του κράτους.

Προχθες έλαμψε ως δια μαγείας πάλι . .

Ας πάμε ποινικά λοιπόν . .

Έβγαλε ανακοίνωση το Ελαμ για παραίτηση της υπουργού παιδείας. .

Εύλογα , δημιουργείται η απορία, γιατι θυμήθηκε σήμερα το Ελαμ να δυσαρεστηθεί απο την στιγμη που η ΜΚΟ «Όμιλος Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας» εχει δράση εδω και σχεδόν 20 χρόνια στο νησί. Με απλά λογια δεν ενοχλειτο το ΕΛΑΜ για το οτι οι μαθητές (εθελοντικά) συναντιούνταν στην ουδέτερη ζώνη για αλληλογνωριμία για χαρην της ειρήνης αλλα ενοχλήθηκε σήμερα, για το οτι οι μαθητές ( εθελοντικά ), θα περπατήσουν και περαν της πράσινης γραμμής για να γνωρίσουν τα μέρη (μας) .

Ιδού η εγκύκλιος.

Η λέξη κλειδί ειναι στο «εθελοντικά».

Μια ΜΚΟ έχει κάθε δικαίωμα να ενημερώσει για τις δράσεις της. Οπως και οι πολίτες εχουν κάθε δικαίωμα να συμμετάσχουν ειτε οργανωμένα ειτε μη.

Κύριοι του ΕΛΑΜ αρκετή ζημια κάνετε στη χώρα με τις δηλώσεις σας. Το πουλιν της ειρήνης επέτασεν . Μην τα κάνετε τουλάχιστον χειρότερα . .

P.s : Κανένας δεν στελλει τα παιδιά με το ζόρι. Ειναι εθελοντικά σύμφωνα με την εγκύκλιο και εναπόκειται στο κάθε γονιό να αποδεχτεί ή οχι.

«Η ηγεσία, είναι η ανάπτυξη του οράματος και της στρατηγικής, μέσω της κινητοποίησης των ατόμων που θα υλοποιήσουν το εν λόγω όραμα». ( Kotter J., 1996 )

Στη βιβλιογραφία, ο όρος «Ηγεσία», αποδίδεται με πολλές και διαφορετικές ερμηνείες, βάσει της οπτικής των ερευνητών. Ταυτόχρονα, φαίνεται, μελετώντας περιπτώσεις επιτυχημένων ηγετών, ότι το στυλ ηγεσίας στην πράξη, δύναται να μην ασκείται μονοθεματικά, ή απόλυτα, αλλά να αποτελεί έναν συνδυασμό θεωριών και πράξεων, ανάλογα με τις εναλλασσόμενα διαφορετικές περιστάσεις που αντιμετωπίζουν οι ηγέτες. Το στυλ ηγεσίας, δεν εξαρτάται μόνο από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει ένας ηγέτης όπως, χαρισματικός, αυθεντικός, οραματιστής, αλλά και από τα χαρακτηριστικά που μπορούν να έχουν οι ακόλουθοι ή οι εργαζόμενοι, όπως δεξιότητες, γνώσεις, ικανότητες. Έτσι, ανάλογα του επιπέδου ανάπτυξης σε έναν οργανισμό, ή μια κοινωνία, ή μια χώρα, ο ηγέτης μπορεί να προσαρμόσει το στυλ του, για το καλό του συνόλου. (Blanchard, SLII ).

Με βάση τις θεωρίες και έρευνες μελετητών, κοινωνιολόγων και ακαδημαϊκών, οι τύποι ηγεσίας είναι πολλοί και διαφορετικοί. Κάποιοι αλληλοσυνδέονται με κοινά χαρακτηριστικά και κάποιοι άλλοι διαφέρουν λόγω της εποχής που ζούμε όπου η τεχνολογία δημιουργεί νέες αντιλήψεις και νέα δεδομένα. Ορισμένα στυλ ηγεσίας είναι η Χαρισματική Ηγεσία και η Αυθεντική ηγεσία.

O κοινωνιολόγος Max Weber (1947), περιγράφει το χάρισμα ως μια ιδιότητα χάρη στην οποία τα εξαιρετικά άτομα διακρίνονται από τα συνηθισμένα. Αυτή η ιδιότητα δίνει στον φορέα του χαρισματικού, δύναμη και την εμφάνιση υπερφυσικής δύναμης στην ηγεσία για να οδηγήσει την αλλαγή.

Σύμφωνα με το βιβλίο του Bill George (2003) , η αυθεντική ηγεσία δεν είναι να μιμηθείς άλλους ηγέτες ή να συμμορφωθείς με ένα συγκεκριμένο καλούπι. Αντίθετα, έχει να κάνει με το να είναι κανείς αληθινός στον εαυτό του, να αγκαλιάζει τις μοναδικές του ιδιότητες και εμπειρίες και να οδηγεί με ακεραιότητα και ενσυναίσθηση.

Τα πλεονεκτήματα της χαρισματικής ηγεσίας, είναι ότι ενθουσιάζει τους ακόλουθους, δημιουργεί αξίες και ενώνει, οδηγεί σε αλλαγές και νέες ιδέες. Από την άλλη τα μειονεκτήματα είναι πως μπορεί να δημιουργηθεί εξάρτηση των ακόλουθων για τον ηγέτη τους, η εξουσία να είναι συγκεντρωτική, χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες. 

Τα πλεονεκτήματα της αυθεντικής ηγεσίας, είναι ότι δημιουργεί την εμπιστοσύνη των ακολούθων, προάγει τις ηθικές αξίες, ενισχύει την αίσθηση του σκοπού ανάμεσα στα μέλη. Τα μειονεκτήματα είναι η δυσκολία του ηγέτη να συμπεριφερθεί με ουδέτερο τρόπο λόγω της αληθινής προσωπικότητας που δείχνει προς τα έξω και το ότι πιο δύσκολα προσαρμόζεται στις αλλαγές, ειδικά όταν νιώσει την πίεση.

Συνεπώς, η χαρισματική ηγεσία σε σχέση με την αυθεντική ηγεσία, ως θεωρητικά μοντέλα, είναι παρόμοια σε ότι αφορά το όραμα και την επίτευξη σκοπών, αλλά ταυτόχρονα διαφέρουν στο ότι ο αυθεντικός ηγέτης επικεντρώνεται περισσότερο στην εσωτερική πτυχή της προσωπικότητας του, ενώ ο χαρισματικός ηγέτης στην εξωτερική πτυχή. Δηλαδή ο ένας, παραμένει σταθερός στις αξίες που πιστεύει βαθιά μέσα του , ενώ ο δεύτερος έχει την ικανότητα να προσαρμόζεται πιο εύκολα στα νέα δεδομένα, για χάριν της αλλαγής.

Ο Καποδίστριας, ήταν ένας δεινός διπλωμάτης, μιας και ήταν ειδικός σε θέματα Βαλκανίων με πλούσια εμπειρία αλλά και πείρα ως Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας. Είχε το χάρισμα, να διαμορφώνει την ευρωπαϊκή πολιτική στις σχέσεις του με τους διπλωμάτες των άλλων χωρών και μάλιστα πολλές φορές είχε την ικανότητα να τον ακολουθούν σε όσα έλεγε. Ο σκοπός του ήταν να ελευθερωθεί η Ελλάδα από τις ξένες δυνάμεις και να φροντίσει να γίνει ένα ανεξάρτητο κράτος μέσω της αναγέννησης. Ζούσε ως κοσμοκαλόγερος και ήταν δοσμένος στη χάρη του Θεού, στοιχείο το οποίο τον έκανε να είναι δίκαιος κυβερνήτης. Η υποδοχή του Καποδίστρια στην Μητρόπολη της Αίγινας στις 26/1/1828, ως κυβερνήτη της Ελλάδος, ήταν ένα κορυφαίο γεγονός για τους Έλληνες οι οποίοι στο πρόσωπο του, ανέμεναν την αλλαγή. Αν και καταγόταν από πλούσια οικογένεια, δεν ήθελε να προκαλεί με τα πλούσια αντικείμενα του, τον φτωχό λαό. Χωρίς την συμβολή του Καποδίστρια, η επανάσταση του 1821, δεν θα είχε το ίδιο αίσιο αποτέλεσμα. Ως κυβερνήτης, συνέβαλε στην εκπαίδευση του λαού, έκανε πολλά έργα, αλλά ταυτόχρονα το συγκεντρωτικό σύστημα διακυβέρνησης του, και η αυστηρή διαχείριση των οικονομικών πόρων, δεν άρεσε σε όσους πίστευαν στις πιο δημοκρατικές διαδικασίες, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει εχθρούς και να τον δολοφονήσουν.  Ίσως αν αντιλαμβανόταν νωρίτερα τις αρνητικές φωνές που δημιουργούνταν με την πάροδο το χρόνου, να μπορούσε να προσαρμοστεί ανάλογα και να σκεφτόταν άλλες πιθανές λύσεις για να πείσει μέσω της ηγεσίας του.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ήταν στρατηγός, με όραμα και πίστη στις αξίες του. Πίστευε ακράδαντα, και πάλεψε μέσα από τις μάχες του μαζί με τους στρατιώτες του, στο να ελευθερωθεί η Ελλάδα από τον τουρκικό ζυγό και τις ξένες δυνάμεις. Εμψύχωνε τους στρατιώτες του με τον αληθινό του χαρακτήρα και είχε ισχυρές στρατηγικές ικανότητες στο πεδίο της μάχης. Είχε την αυτογνωσία, γνώριζε ότι οι δυνατότητες του περιορίζονταν κυρίως σε θέματα στρατιωτικής ηγεσίας και ήταν ένας από τους ανθρώπους που επέλεξαν τον Καποδίστρια ως την καλύτερη λύση στο ζήτημα της ηγεσίας και διοίκησης της χώρας.Ακολουθούσε πιστά τον Καποδίστρια σε όλες τις πολιτικές του αποφάσεις. Και οι δύο τους, παραμέρισαν το προσωπικό τους συμφέρον για το καλό της πατρίδας τους. Είχαν και οι δύο πίστη στο Θεό. Η διαφορά τους ήταν ότι ο ένας ήταν αγράμματος αλλά παρόλα αυτά ο σεβασμός που είχαν από τους ακόλουθους τους ήταν τεράστιος.

Κλείνοντας, ας μου επιτραπεί, να διατυπώσω μια προσωπική μου εντύπωση, εν είδει κριτικής;

Παρατηρείται, πως συχνά τόσο οι χαρισματικοί όσο και οι αυθεντικοί ηγέτες, έχουν βραχύβια περίοδο ηγεσίας, ίσως διότι οραματίζονται αλλαγές και μετασχηματισμούς, που συγκρούονται με κατεστημένα και είναι δύσκολο να επιτευχθούν. Για αυτό, όσο και αν έχουν φανατικά πιστούς ακόλουθους, άλλο τόσο δημιουργούν και φανατικούς εχθρούς που υπερασπίζονται την υπάρχουσα κατάσταση και τους φθονούν. Ή αν θέλουμε, μπορούμε να εντοπίσουμε παρόμοιες ηγεσίες και στην νεότερη Κυπριακή ιστορία : Μακάριος και Γρίβας.

Επί παραδείγματι, ο μεν Καποδίστριας δολοφονήθηκε, ο δε Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε. Παρόμοια κατάληξη είχαν και άλλες προσωποπαγείς, χαρισματικές και αυθεντικές ηγετικές μορφές όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Νέλσον Μαντέλα, ο Μαχάτμα Γκάντι, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ακόμα και ο Ιησούς. 

Συμπερασματικά, κανένα στυλ ηγεσίας δεν μπορεί να είναι μονοθεματικό αλλά οφείλει να παρουσιάζει πολυδιάστατη ευελιξία αναμεσά σε διαφορετικές ηγετικές δεξιότητες και στυλ και να προσαρμόζεται ανάλογα με τις εκάστοτε περιστάσεις. Διαφορετικά καταντά αδύναμο και αποτυγχάνει στην επίτευξη των στόχων του. 

Ίσως αυτοί οι ηγέτες, να έγιναν ήρωες και να άφησαν παρακαταθήκες επειδή δεν προσαρμόστηκαν. Όμως, αν λάβει κανείς υπόψη το ημιτελές αποτέλεσμα της προσπάθειας τους και την βραχύχρονη επιβίωση τους, πόσο επιτυχημένα θα χαρακτήριζε αυτά τα στυλ ηγεσίας;

Ξεκινώ με αυτή την φωτογραφία, μιας και μου κανε εντυπωση το ποσο άδειο ήταν το μέρος γιορτές ημέρες.

Κρίμα. .

Σε εκείνο το σημείο, στην παλιά πόλη της Λευκωσίας, καθόμουν τέτοια εποχή πριν δεκαπεντε χρόνια και πίναμε ζεστό κρασί με κανέλα , γλυκάνισο, γαρυφαλλο, φέτα πορτοκαλιού, μαζι με κατι σκληρά κουλούρια για συνοδεία που αν τυχόν και έτρωγες θα μπορούσες να σπάζες κανένα δόντι. Έτσι, παραμέναμε στο ζεστό κρασί μαζι με τα τυριά . .

Και κάποια χρόνια ακόμα πιο πίσω στο παρελθον , ως φοιτήτρια γύρω στα 19, θυμάμαι, ειχα παει στην μεγαλόνησο για να επίσκεφθω φίλες που σπούδαζαν εκεί, οι οποιες με πήραν σε ενα μπαρ όπου δυστυχώς το ενα ποτήρι κρασί, ήταν μόνο δυο ευρώ. Και λέω δυστυχώς αντι για ευτυχώς διότι εν τελει, καλέσαμε ταξί μιας και δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε απο την ζάλη. .

Το τι βλακείες άκουσε ο κρητικός ταξιτζής, ένας θεός ξέρει.

Εν ολίγοις, μου βγήκε το παπούτσι μετα που καρφώθηκε το τακούνι σε μια ρωγμή στο πεζοδρόμιο, άρχισα να λεω το παραμύθι για το γοβάκι της Σταχτοπούτας και παρομοίασα το ταξί με το αμάξι της νεράιδας που είχε δυο άλογα και ήρθε να μας σώσει. Δεν μας έφτανε που παραπατούσαμε όλες ζικ ζακ, μέχρι να μπούμε στο αμάξι, αποκάλεσα και τον ανθρωπο, κοτζάμ κρητικό μουστακαλή, «νεράιδα». .

Δεν θα ξεχάσω την παρατήρηση του « κορίτσια το ποτό, το πίνουμε , δεν μας πίνει»

Το κωμικοτραγικό ήταν που πήγε και ένας φίλος του αγοριού της φίλης μου (εν τελει σύζυγος) , επίσκεψη εκείνο το διάστημα, στη μεγαλόνησο.

Τον πήρε την ίδια μερα, στο ίδιο μπαρ , μέθυσαν με τα ποτήρια των δυο ευρώ, και την επόμενη μερα μάθαμε πως ήμασταν ολοι στο ίδιο μέρος, οι μισοί στην μια πλευρά του μπαρ και οι υπόλοιποι στην άλλη πλευρά. Το μπαρ το ναυάγιο που λέμε . . Όνομα και πράγμα.

Έλα όμως που αρχές του 2000, δεν είχαμε κινητά , μήτε stories στο instagram μπας και εντοπιζόμασταν ευκολότερα πριν ζαλιστούμε και το σώζαμε προτού γίνουμε ρεζίλι . .

Αν και κακά τα ψέματα , υπάρχει άραγε φοιτητης/τρια, που να μην πέρασε απο αυτο το στάδιο της απερισκεψίας ; Και αν υπάρχουν, νομίζω πως ελάχιστοι ειναι.

Και ξανα λοιπόν σήμερα, ως φοιτήτρια. Να αποφασίζεις να κανεις ενα μεταπτυχιακό το οποίο πρέπει να αποπερατώσεις μεσα σε ενα χρόνο. Να μελετήσεις οκτώ καθηγητές. Οκτώ διαφορετικά πλασματα. Οκτώ διαφορετικές αντιλήψεις. Καποιοι χαρισματικοί και καποιοι λιγότερο. Καποιοι με εντονες απόψεις και καποιοι ουδέτεροι.

Όμως οταν ακούς επι ενα τέταρτο για τον «χαρισματικό» Έλον Μασκ , για την αποτυχία των εμβολίων, για το «που ειναι ολοι αυτοί σήμερα που μας εγκλώβισαν εν καιρω επιδημίας» και τέτοιου είδους ασυγκράτητες απόψεις, ομολογώ πως μια μπουκάλα κρασί θα έπινα ευχαρίστως . .

Ομολογώ πως αυτες τις μέρες με τόσες καθημερινές για αργίες, σχεδόν μια ολόκληρη εβδομάδα, θα μου άρεσε να πήγαινα ενα ταξίδι οσο πιο μακρυά γίνεται και οχι στους συνηθισμένους προορισμούς στην Ευρώπη, που κακα τα ψέματα, όπου και αν πας ολα λίγο πολυ μοιάζουν απο αρχιτεκτονικής άποψης. Τα κτίρια, τα μουσεία, οι πίνακες, τα αξιοθέατα. Θα μου άρεσε φερ’ειπειν να ταξίδευα κανά δεκάωρο ταξίδι (λέμε τώρα) σε μέρη εξωτικά. Δεν θα λεγα μέρη παραλιακά διότι τις παραλίες τις βλέπω έτσι και αλλιως κάθε μερα. .

Αλλα ποιος και ποια θα με ακολουθούσε σε αυτο το εγχείρημα;

Κατά βάθος όμως, χαίρομαι που δεν πήγα πουθενά , χαίρομαι που κοιμόμουν πάνω απο εννιά ώρες, χαίρομαι που εβλεπα χαριτωμένες χριστουγεννιάτικες ταινιες με χάλια σενάριο και χάλια σκηνοθεσία και χαίρομαι που αποκοιμόμουν ξανα πριν το τέλος της ταινίας, χαίρομαι επίσης που δεν ειχα παρε δώσε με αδιάκριτες ερωτήσεις ειτε απο φίλους ειτε απο συγγενείς και χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ξερουν τι σημαίνει πρώτα απο ολα σεβασμός και εκτίμηση.

Μα πιο πολυ χαίρομαι που μετα απο τρια χρόνια , μπηκα ξανα στο ρυθμο και έκανα ξανά δέκα χλμ. Αν και τρια χρόνια μεγαλύτερη και πέντε κιλά βαρύτερη, εντούτοις, οι ολιγοήμερες αργίες μου δώσαν την ευκαιρία να κάνω κατι που ήθελα εδώ και καιρό. Με το να τρέχεις μόνο για να προλάβεις κάθε πρωί να πας νωρίς στην δουλειά , δεν προλαβαίνεις μήτε τροχαδιν να πας , μήτε να βουρας επι μια ώρα καθημερινά στην παραλια πρωί πρωί με την αυγούλα.

Έλα όμως που τρέχουν τα χρέη και δεν γίνεται αλλιως. Συνεπώς, οσο γίνεται θα τρέχουμε παρεα 🙂

Ο Μαχάτμα Γκάντι κάποτε είχε πει, το εξής. «Ο φόβος έχει κάποια χρησιμότητα, η δειλία όμως δεν έχει καμία».

Στο δείπνο που παρέθεσε ο Γκουτέρες στις δεκαπέντε Οκτωβρίου στη Νέα Υόρκη, προς τους δύο ηγέτες, τον πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη και τον Ερσιν Τατάρ, διαφάνηκε ότι εξακολουθεί να υπάρχει η ατολμία ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν μπορεί να ξεπεράσει το γεγονός ότι τα πράγματα ήδη έχουν αλλάξει μετά από εφτά χρόνια και η άλλη πλευρά δεν τολμάει να επιστρέψει πίσω . .

Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης στην προσπάθεια του να σώσει οτιδήποτε και αν σώζεται, επιμένει να θέλει να συνεχίσει από το σημείο που μείναμε πριν εφτά χρόνια στο Κραν Μοντανά, γεγονός το οποίο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από την άλλη πλευρά μιας και ο Τατάρ εξακολουθεί να παραμένει κάθετος στην δική του νέα πρόταση περί κυριαρχικής ισότητας, δηλαδή να αποτελείται η χώρα από δύο κράτη, γεγονός που ούτε και αυτό μπορεί να γίνει αποδεκτό από την ΕΕ.

Από την άλλη, ο ΓΓ των ΗΕ, Αντονιο Γκουτέρες μέσω του άτυπου δείπνου, δηλαδή ενός δείπνου δίχως κάποια κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ των δύο ηγετών, όπου ο ένας λέει άλλα και ο άλλος άλλα, εντούτοις, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να γεφυρωθεί το χάσμα μέσω των άτυπων συναντήσεων που θα γίνουν στο εγγύς μέλλον, με κάποια επιπρόσθετα ανοίγματα οδοφραγμάτων.

Ίσως τα ανοίγματα των οδοφραγμάτων να τέθηκαν στο τραπέζι για να χαϊδέψουν κάποιων τα αυτιά και για να γίνει πιο ομαλή η όποια περαιτέρω διαπραγμάτευση στις επερχόμενες άτυπες συναντήσεις.

Όλοι ευχόμαστε να γεφυρωθεί το χάσμα και να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο αλλά. .  ας είμαστε ειλικρινείς.

Έχουμε φτάσει πλέον σε ένα τούνελ χωρίς κάποια ουσιαστική εξέλιξη.

Ένα τούνελ στο οποίο, για να λάμψει το φως στην άκρη του, και για να μην μας πατήσει το τρένο της οριστικής διχοτόμησης, θα πρέπει να γίνει μια αλλαγή ηγεσίας στην τουρκοκυπριακή πλευρά. Οι εκλογές του Οκτωβρίου του 2025, πιθανόν να καθορίσουν ή να επηρεάσουν έστω τις εξελίξεις προς το θετικό, εάν τυχόν και αποχωρήσει ο Τατάρ.

Για να δούμε λοιπόν.

Το να αποφασίζει καποιος να σπουδάσει ξανα για ενα δεύτερο πτυχίο ή για ενα μεταπτυχιακό δεν το λες και εύκολο. Ειδικά στα «γεράματα», μετά απο σαραντα χρόνια επιβίωσης και διαμονής σε αυτήν τη γη, την κοινωνία, το περιβάλλον τριγύρω μας , τον τροπο ζωής και τις εκάστοτε συνθηκες . .

Εννοείται πως μπορουσα να προβώ σε αυτή την ενέργεια πολύ νωριτερα, πριν απο δέκα ή πέντε χρόνια. Εντούτοις, δεν το τόλμησα διότι πρώτον δεν ήθελα να μπω σε έξτρα έξοδα , δευτερον βαριομουν να κάθομαι να μελετάω και τρίτον ποιος θέλει να χανει τις στιγμές του τα Σαββατοκύριακα και αντι για εκδρομές καφέδες και βουτιές, να κάνει μαθήματα με την τσίμπλα στο μάτι;

Δεν γνωριζω πως και ποσο θα ζοριστώ με τις μελέτες και τις εργασίες, αλλα εκ πρώτης όψεως, μου φάνηκαν ευχάριστες οι διαλέξεις για ενα θέμα που λίγο πολύ ολοι το ζούμε στην καθημερινότητα μας. Του μάνατζμεντ. Της ηγεσίας. Το βλεπουμε παντού σε αρκετούς οργανισμούς. Παρολα αυτα, οι δυο ορισμοί δεν σημαίνουν το ίδιο πράγμα. Διότι καποιοι απλά διαχειρίζονται τους ανθρωπους βάζοντας τους σε «κουτάκια» , ενω καποιοι αλλοι εμπνέουν, υποστηρίζουν και δίνουν κίνητρα.

Ναι, ειναι ωραίο να ακούς καποιον που έχει την πείρα και σου προσφέρει την γνώση οπως σε ενα κολλέγιο ή ενα πανεπιστήμιο. Έστω και αν για κάποια δευτερόλεπτα βυθίζεσαι στην αγκαλιά του Ορφέα λόγω έλλειψης ύπνου. .

Σε τέτοιες πρωινές εκπαιδευτικές καταστάσεις, ενα γλυκό πάντα χρεοαζεται, γιατι προσφέρει ενέργεια και η ζάχαρη σε ξυπνάει . .

Ήλιος, τσιπς και θάλασσα. .

Ίσως ειναι η πρώτη φορά που με παίρνει ο υπνος μέσα σε μια βάρκα. Ή μάλλον μέσα σε πλοιάριο. Απο αυτα τα boats που μεταφέρουν τους τουρίστες στο blue lagoon.

Με συνεπήρε το νανούρισμα απο τον ήχο της μηχανής ετσι ωραια οπως κουνιόταν η βάρκα περα δώθε.

Οι τουρίστες ήταν με τον ενθουσιασμο και την ανυπομονησία να βουτήξουν ενω εγώ αποκοιμήθηκα πάνω στα πόδια της μαμας μου .

Τι ωραίος υπνος. Έστω και για ενα τέταρτο. .

Δεν ειχα σκοπό να κολυμπήσω στο blue lagoon διότι σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο κολυμπάω στην πόλη μου.

Ήθελα απλα να ξαναδώ το βουνό απο την άλλη πλευρά. Προς το παρών δεν εχω γιωτ και έτσι πλήρωσαμε είκοσι ευρώ ο κάθε ένας για να το δούμε. Σε λίγα χρόνια, στα πενήντα μου έτη ίσως αποκτήσω και γω οπως ένας φυσιολογικός ανθρωπος ενα γιωτ (λέμε τώρα…) . Απο αυτα που έχουν σαλόνια τηλεόραση κουζίνα μάγειρα και καπετάνιο. .

Στα σοβαρά όμως , οσοι με ξερουν , ξερουν πως η ζωή μου ,ειναι η θαλασσα.

Ομολογώ πως με την δουλειά κάθε μερα, με την αϋπνία των ημερών και με τις περίπου δυο ώρες οδήγησης, μέχρι το δυτικότερο σημείο της Κύπρου, μου βγήκε η κούραση πάνω στην βάρκα .

Για να μαστε ειλικρινείς, η χερσόνησος του Ακαμα , όσες φορές και αν πας , ειναι πάντα μια απόλαυση . Γεωλογικά και τοπογραφικά, θυμίζει λίγο απο Ιθάκη οταν ειχα παει παλαιότερα .

Κατά μήκος της ακτογραμμής του Ακαμα καθώς κινείται η βάρκα , ξεπροβάλουν νησάκια και βραχονησίδες.

Ο σταυρός

Το blue lagoon

Βράχοι

Η θέα

Η Ρήγαινα (εκείνη η γνωστή κυρία που τα ήθελε όλα δικά της , κτήματα, χωραφια, πύργους και εργάτες … ) . Τι αππωμενο πλασμα θε μου. Μαλλον ριναι γιαθτο το λόγο που ο Διγενής, πεταγε τους βράχους, σε ολα τα μερη της Κύπρου. ,

Ο βράχος του Διγενή ίσως ;

Παρόλο που ο καύσωνας ήταν και ειναι ακόμα στα κέφια του , εντούτοις, το απόγευμα στη Δρούσεια, και στην Ινεια, ήταν σχετικα καλό.

Ποσο μαρεσουν τα παραδοσιακα σπίτια και οι πλατείες στα χωριά. .

Ποσο μαρεσει οταν δεν υπάρχει κίνηση απο αλλα οχηματα στο κέντρο του χωριού και μπορείς να οδηγάς άφοβα διχως να χρειαστεί η όπισθεν σε ανηφόρα ειδικά οταν το μέρος της διαμονής, ειναι μέσα στα στενά δρομάκια.

Εδώ βούτηξα και δροσίστηκα.

Το μπαρ και η θέα

Αυτα τα δέντρα πρέπει να φυτευτούν παντού στην Κύπρο. Κάνουν πολλη σκιά.

Δεν χρειάστηκε το κλιματιστικό . Φύσαγε ενα ωραίο αεράκι απο το μπαλκονάκι μου.

Το βραδυ με τα φωτάκια στο βάθος . .

Νομίζω πως ο Ιούλιος ειναι ο καλύτερος μήνας για να σαι στο χωριο. Οχι μόνο λόγω της μειωμένης τουριστικής κίνησης αλλα και επειδή η θάλασσα ειναι ζεστή οταν πας για κολύμπι στο Λατσι.

Η πιο ωραία ώρα για κολύμπι ειναι μεταξύ 6 μέχρι 8 το πρωί. Πριν βγει ο ήλιος και σε κάψει . .

Ομολογώ πως ενα θετικο του να κολυμπάς στο Λατσι ειναι πως δεν υπάρχει ο φόβος να σου κλέψουν κινητό κλειδιά πορτοφόλι μιας και τα βλέπεις ακριβως μπροστά σου στο ενα μέτρο απόσταση. Διότι με το που μπαίνεις μέσα στο νερό με ενα μπλουμ βυθίζεσαι . . ενω στη Λαρνακα περπατάς περίπου μισό χιλιόμετρο για να μπεις στα βαθιά και κάθε φορά η ίδια ιστορία και αγωνία με τα κινητά κλειδιά πορτοφόλια.

Μαρεσουν τα ηλιοβασιλέματα . .

Μου αρέσουν τα χρώματα του πρωινού .

Μαρεσουν οι φιλόξενοι άνθρωποι που μοιράζουν την καλωσύνη τους στα καφενεία των χωριών.

Μου αρέσει η απλότητα.

Τις επόμενες μέρες λέω να πάω σε άλλο χωριό μέχρι να διαλέξω το αγαπημένο μου μέρος.

Θα φέρομαι σαν την Ρηγαινα που σύμφωνα με τους μύθους επέλεγε τα κτήματα της, με την πιο ωραία θέα στο νησί.

Σε ολόκληρο το νησί αυτή, ενω εμεις μείναμε με το μισό νησί . .

15 Ιουλιου, 19 Ιουλιου, 20 Ιουλίου

Και τις τρεις μέρες οφείλουν να θυμούνται οσοι επιμένουν, να θυμομαστε μαζι τους, κάθε χρόνο απο τις σειρήνες. .

Υπάρχουμε και μείς που δεν χρειαζόμαστε τις σειρήνες για υπενθύμιση. Υπάρχουμε εμεις που θελουμε να σεβόμαστε την ιστορία διχως όμως να διατηρούμε την πίκρα, που άλλοι μας άφησαν ως κληρονομιά απο το κακό τους το κεφάλι.

Αν θέλουμε ομως, να ειμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, χωρις φανατισμούς και ανακρίβειες, τοτε, οφείλουμε να θυμόμαστε όλους τους πρωταγωνιστές που μας ξεπούλησαν στην τραγική ιστορία του τόπου μας. Και αυτον που εν τελει άνοιξε την πόρτα στην Τουρκία μεσω του Συμβουλίου Ασφαλείας λεγωντας σε όλους τους εκπροσώπους των χωρών, πως το πραξικόπημα δεν αποτελούσε μια εσωτερική υπόθεση μεταξύ Ελληνοκυπρίων, πως επηρεαζόντουσαν και οι Τουρκοκύπριοι απο όλη αυτή την ιστορία με αποτέλεσμα να ανοίξει την πόρτα στην Τουρκία. Έτσι απλά βοήθησε με τα λογια του, στο να θεωρηθεί η εισβολή ως «νομιμη».

Πιο κάτω ο επίλογος απο την ομιλία του, στο συμβούλιο ασφαλείας.

«Ι appeal to the members of the Security Council
to do their utmost to put an end to the anomalous
situation which was created by the coup of Athens.
I call upon the Council to use all the ways and means at its disposal so that the constitutional order in Cyprus and the democratic rights of the people of Cyprus can be reinstated without delay:
As I have already stated, the events in Cyprus
do not constitute an internal matter of the Greeks
of Cyprus. The Turks of Cyprus are also affected.
The coup of the Greek junta is an invasion, and from its consequences the whole people of Cyprus suffers, both Greeks and Turks. The United Nations has a peace-keeping force’ stationed in Cyprus. It is not possible for the role of that peace-keeping force to be effective under conditions of a military coup. The Security Council should call upon the military regime of Greece to withdraw from Cyprus the Greek officers serving in the -National Guard, and to put an end to its invasion of Cyprus» (απο το αρχείο του Συμβουλίου Ασφαλείας).

Τα σχόλια δικά σας.

Καιρος να αποδεχτούν καποιοι την πραγματικότητα. Καιρος να αντιληφθεί ο κόσμος οτι μονοι μας προδόθηκαμε.

Ας δούμε τι κάνουμε απο δω και μπρος και τα παθήματα ας γινουν μαθήματα . .

Ξυπνάμε πρωί να πιούμε το καφεδάκι μας και διαβάζουμε τα news.

Οχι, δεν πέθανε. Ειναι εφτάψυχος. .

Έγινε απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ απο έναν εικοσάχρονο στην Πενσυλβάνια.

Ο νεαρός κατέληξε νεκρός απο τους πυροβολισμούς των πρακτορων.

Ενω ο Τραμπ ψιλοτραυματιστηκε εντούτοις, την γλύτωσε.

Ίσως η απόπειρα δολοφονίας, με τον ματωμένο Τραμπ και την γροθιά του στη φωτογραφια που έχει γίνει viral, να λειτουργήσει εν τελει, υπέρ του, στις εκλογές του Νοέμβρη. .

Πριν λιγες μέρες η Ολγκίν ανάφερε μέσα απο την επιστολή της πως ειναι δυσκολο για τις πλευρές να βρουν μια συμβιβαστική λύση αλλα παρολα αυτα ειναι αισιόδοξη στο να βρεθεί κάποια άλλη εναλλακτική. Τόσο μεγάλη ειναι η αισιοδοξία της. .

Χθες παρέδωσε την έκθεση της (συστάσεις) προς τον Γκουτερες, και ολοι σχεδόν μίλησαν μεταξύ τους. Ο πρωθυπουργός Ελλάδας με τον πρόεδρο, ο υπουργός Εξ. Ελλάδας με Εξ. Κύπρου, και η Ολγκίν με όλους δια ζωσης/τηλεφωνικώς. Μεσα στα χαμόγελα έκριναν πως πρέπει να συνεχίσει το project «Κυπριακο».

Συμφωνούν πως 50 χρόνια ειναι πολλά και δηλώνουν ικανοποιημένοι για τα επόμενα βήματα.

Δεν μας αναφέρει κανένας προς το παρών για το αν η Τουρκία ειναι ικανοποιημένη …

Μέρες ποιητικές , μέρες μελαγχολικές, μέρες σκέψεων, μέρες ενοχλήσεων για ορισμένους . .

Χθες, η πρόεδρος της βουλής , απέστειλε υπο την ιδιότητα του προέδρου του κόμματος της , μια επιστολή προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, αμέσως μετα την ανοιχτή επιστολή της Ολγκίν. (η επιστολή Αννίτας εδώ )

Δεν ενοχλήθηκε όμως μόνο ο πρόεδρος της ΚΔ. Ενοχλήθηκαν και αρκετοί άλλοι που στέκουν συνηθως σε μια γωνία περιμένωντας να κρίνουν την κάθε κίνηση της, όπου αρχίζουν να «πυροβολούν» .

Μια εύλογη απορια που δημιουργείται ειναι η εξής. Προς τι η ενόχληση ; Προς τι όλος αυτός ο ντόρος σε εφημερίδες και σε σοσιαλ μίντια, για μια επιστολή που εγινε στην πιο κατάλληλη ώρα ακριβως μετα τις προειδοποιήσεις της Ολγκίν για τυχόν άλλες εναλλακτικές σε οτι αφορά τη λύση του κυπριακού προβλήματος;

Στην επιστολή η πρόεδρος του ΔΗΣΥ, αναφέρει συγκεκριμένες εισηγήσεις . Εκείνο που έχει την σημασια του στην επιστολή, δεν ειναι τοσο οι εισηγήσεις, αλλα κυρίως το οτι μια πρόεδρος ενός κόμματος, τόλμησε να τις κάνει διχως να λογαριάζει εάν χάσει ή κερδίσει ψήφους. Τις έχει κανει, γιατι τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο και για να σωθεί οτιδήποτε απέμεινε να σωθεί . .

Χωρις τα ποιήματα .

Χωρις τις ειρωνείες.

Με σοβαρότητα.

Κοιτώντας μπροστά.

Η Ολγκίν, έστειλε μια ανοικτή επιστολή λιγες μέρες πριν την παράδοση της έκθεσης της προς το ΓΓ.

Ενθαρρυντικά τα οσα αναφέρει για την ελπίδα, τους νέους, την επανένωση κλπ.

Απο ολα τα σημεία της, το πιο σημαντικό θεωρώ πως ειναι στο σημείο όπου λεει για τις γνώσεις της στην νευροεπιστημη οι οποιες την βοήθησαν στο να αντιληφθεί τις συμπεριφορές του λαού μας .

Αντιλαμβανεστε οτι η Κύπρος έχει γίνει για κάποιους, ενα είδος ψυχιατρικής έρευνας . .

Συγκεκριμένα λεει «Ως αποτέλεσμα, όταν ένα οδυνηρό παρελθόν διδάσκεται επανειλημμένα, καθίσταται αδύνατο για τους ανθρώπους να είναι ανοιχτοί στην αλλαγή και να πιστεύουν σε μια ελπιδοφόρα εναλλακτική για ένα καλύτερο μέλλον»

Αν την εβλεπα δια ζωσης, θα της ελεγα πως το ίδιο ακριβως έγραφα και γω το 2018 όταν τα ΜΜΕ και κάποια αφυδατωμένα μυαλά, αναμοχλευαν το παρελθον και διατάρασσαν το ειρηνικό κλίμα ειτε ηθελημένα ειτε μη. Ειτε απο ειρηνιστές ειτε απο διχοτομιστες. Διότι το αποτέλεσμα, εν τελει, ήταν το ίδιο. Την δημιουργία δηλαδή, μιας περισσότερης ασυμφωνίας και κυρίως ανασφάλειας.

Έγραφα τότες το 2018, τα εξής:

«Η υπομονή έχει και τα όρια της. Ναι, λίγο πολύ, όλοι περνάμε από αυτό το στάδιο. Με εκρήξεις θυμού, άλλοτε μεγάλες και άλλοτε μικρές και ο θυμός, γίνεται παράπονο. Το γιατί, απαιτεί απαντήσεις. Ξαναθυμώνεις. Ξαναξεχνάς. Κουβαλάς μονίμως, αυτό το ιστορικό μπέρδεμα ανά τους αιώνες, μέσα στη ψυχή σου. Ξαναθυμάσαι τα μπερδεμένα γεγονότα. Ξαναθυμώνεις με τις συνέπειες. Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας που λέει ο αγαπητός τραγουδιστής εδώ και τόσα χρόνια….σαν φαύλος διχαστικός κύκλος. Κανείς δεν κοιτάζει μπροστά! Στραβάρα μας…

Ζούμε στο νησί της απόλυτης τρέλας. Και όχι δεν μας ψεκάζουν… Όσοι το λένε αυτό, μάλλον, έχουν, μια κρυφή ελπίδα ότι αν σταματήσει ο αρνητικός ψεκασμός, θα είναι όλα καλά και ωραία και ίσως ξαφνικά ξυπνήσουμε και γίνουμε μια μέρα εξυπνότεροι ως προς τις ενέργειες μας, μεταξύ μας, αναφορικά με το χρονίζον κυπριακό πρόβλημα μας. Είμαστε, όμως, από μόνοι μας και χωρίς τη βοήθεια του αρνητικού ψεκασμού, αναντίλεκτα, ένας αφυδατωμένος λαός. Και δεν απευθύνομαι μονάχα στους ελληνοκύπριους, αλλά και στους τουρκοκύπριους. Και γιατί καταλήγω στο συμπέρασμα αυτό; Γιατί η απάντηση βρίσκεται απλούστατα στο μυαλό μας. Ναι δυστυχώς εκεί. Γιατί στο ίδιο νησί ζούμε, και νιώθουν όλοι σχεδόν διχαστικά και παραπονιάρικα. Θυμούνται, θυμώνουν, ξεχνούν και ξανά πάλι από την αρχή, είτε λόγω μακάβριων επετείων, είτε λόγω αργοπορημένων δημοσιευμένων συνεντεύξεων. Και μετά από τόσα χρόνια τι νόημα έχει, για να ξύνεις πληγές; Για να δούμε ποιος και τι φταίει τώρα…Μπα, δεν βαριέσαι;! Αφού σε τελική ανάλυση, αυτό είναι δουλειά των μέσων μαζικής ενημέρωσης, το να ανοίγουν δηλαδή πληγές, νομιζόμενοι κάποιοι ότι με το να ειπωθεί μια ιστορία θανάτων από τον πόλεμο του 1974 ή ακόμα και από τις ταραχές του 1963, είτε των μεν είτε των δε, θα επουλωθούν οι πληγές μας, συγχωρώντας ο ένας τον άλλο. Αλήθεια.. ποιος το σκέφτηκε, να υπενθυμίσει σήμερα, εν έτει 2018, σε εξώφυλλα τουρκοκυπριακών και ελληνοκυπριακών εφημερίδων τα παλαιότερα γεγονότα εις βάθος και άραγε γιατί; Τόσα χρόνια μήπως δεν τα ξέραμε ότι και μεις κάναμε πολλά και πως και αυτοί έκαναν πολλά; Ναι, δυστυχώς τα ΜΜΕ είτε ηθελημένα, είτε χωρίς δεύτερη σκέψη, ευθύνονται για αυτό το φαύλο διχαστικό κύκλο.»

Ολόκληρο το κείμενο εδώ:

https://yiotahadjiloizou.com/2018/08/29/%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%85%cf%80%ce%b5%ce%bd%ce%b8%cf%85%ce%bc%ce%af%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/

https://videopress.com/v/goTkOMxI?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

Oh, the time will come up
When the winds will stop
And the breeze will cease to be breathin’
Like the stillness in the wind
Before the hurricane begins
The hour that the ship comes in

And the seas will split
And the ship will hit
And the sands on the shoreline will be shaking
Then the tide will sound
And the wind will pound
And the morning will be breaking

Oh, the fishes will laugh
As they swim out of the path
And the seagulls they’ll be smiling
And the rocks on the sand
Will proudly stand
The hour that the ship comes in

And the words that are used
For to get the ship confused
Will not be understood as they’re spoken
For the chains of the sea
Will have busted in the night
And will be buried at the bottom of the ocean

A song will lift
As the mainsail shifts
And the boat drifts on to the shoreline
And the sun will respect
Every face on the deck
The hour that the ship comes in

Then the sands will roll
Out a carpet of gold
For your weary toes to be a-touchin’
And the ship’s wise men
Will remind you once again
That the whole wide world is watchin’

Oh, the foes will rise
With the sleep still in their eyes
And they’ll jerk from their beds and think they’re dreamin’
But they’ll pinch themselves and squeal
And know that it’s for real
The hour when the ship comes in

Then they’ll raise their hands
Sayin’ we’ll meet all your demands
But we’ll shout from the bow your days are numbered
And like Pharaoh’s tribe
They’ll be drownded in the tide
And like Goliath, they’ll be conquered

https://youtu.be/5c9_XkYYjTU?feature=shared

Ο ΓΓ των ΗΕ, αναφέρει στην έκθεση του, για τις παραβιάσεις στη νεκρή ζώνη, για τις διαφωνίες των δυο πλευρών κλπ.

Επίσης λεει πως « κατά την περίοδο της έκθεσης αυξήθηκε ο ενθουσιασμός της κοινωνίας των πολιτών για τις ειρηνευτικές προσπάθειες»

Ευλογα μπορει να διερωτηθεί κανεις, σε ποια κοινωνία αναφερεται ακριβως; Αφού επικρατουν διαφορετικές αντιλήψεις ανάμεσα στους πολίτες αυτής της χώρας. Καποιοι επιλέγουν να μείνει η κατάσταση ως έχει με το στάτους κβο, καποιοι άλλοι επιλέγουν διχοτόμηση με δυο κράτη και καποιοι άλλοι διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Δεύτερον, μιλαει για τον ενθουσιασμο της κοινωνίας των πολιτών την ώρα που γραφόταν η έκθεση του. Μα ο ενθουσιασμος σημαίνει , ενα έντονο ξαφνικό ενδιαφέρον, ή μια ευχάριστη ψυχική διάθεση.

Μέσα σε όλη αυτή την θλιβερή κατάσταση μεταξύ των δυο πλευρών, τον ενθουσιασμο που ακριβως τον ειδε ο ΓΓ ;

Ειχα την ευκαιρία να διαβάσω το βιβλίο του Παύλου Παμπορίδη, στην παραλία με την ησυχία μου, το οποιο, ομολογώ πως με ταξίδεψε.

Οχι μόνο λόγω της κυπριακής διαλέκτου, μέσα σε όλες τις σελίδες , οχι μόνο για τις περιγραφές των συνθηκών εκείνης της εποχής του χίλια πεντακόσια εβδομήντα, οπου η Κύπρος βρισκόταν εν μεσω πολέμου μεταξύ Βενετών και Οθωμανικης αυτοκρατορίας, οχι μόνο για τις αλυκές στη πόλη μου τις οποιες πια μπορω να τις βλέπω με την ματιά του συγγραφέα, αλλα και επειδή μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε οτι η ιστορία του τόπου, ακόμα μας «κυνηγά» . .

Εξαιρετικό βιβλίο !

Πρωινό περπάτημα..

Λίγο πριν αρχίσουν οι ζέστες ,

Ιδανικη η ώρα για τους τακτικούς περιπατητές.

Πλάι στη θάλασσα

Πλάι στο λιμανάκι

Μεσα στην ομορφιά της πόλης .

Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά πλασματα. Αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας και έτσι φτιάχνονται οι σχεσεις γνωστών, φίλων, στενών φίλων ή συντρόφων.

Δημιουργούνται αναλογως της χημείας, της σύνδεσης ή των κοινών στοιχείων, σχεσεις ψυχαγωγικές, σχεσεις επιφανειακές, ή σχεσεις βαθύτερες . .

Οι βαθύτερες σχέσεις , δεν είναι εύκολο να δημιουργηθούν. Ακόμα και ανάμεσα σε παντρεμένα ζευγάρια δεν υπάρχει η αληθινη επικοινωνία όπου να λέγονται όλα και κυρίως όλα όσα νιώθουν. Λείπει η βαθύτερη σύνδεση ή μια ολοκληρωμένη σχέση που να καλύπτει τις ανάγκες των δυο. Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που ενώ το βιώνουν, το παραδέχονται και το λένε , εντουτοις μένουν σε μια κατάσταση που δεν είναι η κατάλληλη για την ψυχολογία τους, για να μην χαθεί ότι χτίστηκε, έστω και αν ο πύργος του έγγαμου βίου ήταν από την αρχή τρύπιος.

Ακόμα και ανάμεσα σε φίλες με πολύχρονη σχεση, που καθονται και πίνουν ενα καφε μεταξύ τους λεγωντας τα νέα τους, υπάρχουν φορές όπου δεν μπορεί ο ένας απο τους δυο να πει αυτά που πραγματικά σκέφτεται. Ίσως γιατί δεν επιθυμεί να εισχωρήσει κανένας άλλος μέσα στην προσωπική του σκέψη. Εξαλου οι προσωπικές σκέψεις και τα προσωπικά βιώματα πρεπει να παραμένουν προσωπικά, εκτός και αν βρεθεί ο κατάλληλος ακροατής που θα εκπεμπει στο ίδιο μήκος κύματος. Οπως ένας σύντροφος με τον οποίο να υπάρχει πλήρης εμπιστοσύνη.

Οι βαθύτερες σχέσεις λοιπόν, έχουν να κάνουν κυρίως με την αληθινή επικοινωνία όπου μπορουν και οι δυο να πουν όσα πραγματικά σκέφτονται χωρίς τον φόβο. Λίγοι μπορούν να το ζήσουν αυτό. Τυχεροί όσοι το ζουν.

Ενίοτε, οι άνθρωποι με ενσυναίσθηση, διεισδύουν περισσότερο σε μακροχρόνιες βαθύτερες σχεσεις, όπου τρέφουν μια αληθινή αγάπη ο ένας για τον άλλον.

Δυστυχώς, οσοι εχουν ενσυναισθηση, καποτε συναντούν εμπόδια για την ομαλή διατήρηση των σχέσεων τους, διότι ευκολα αρπάζουν τα αρνητικά vibes. Μπαίνει ο φοβος ανάμεσα στο ζευγάρι και όταν εισέρχεται ο φόβος, τότε η επικοινωνία καταρρέει.

Όταν βρίσκονται αντιμέτωποι κυριως με την αρνητική ενέργεια σε έναν ουδέτερο χώρο μετά από μια πολύχρονη σύνδεση και μετά από την κατάρρευση της επικοινωνίας, δεν μπορούν να προσποιούνται ή να υποκρίνονται οτι ειναι μέσα στην τρελλη χαρα, κυρίως οταν εισπράττουν ενα αμήχανο χαμογελο.

Αντιλαμβάνονται φεριπειν , την αρνητική ενέργεια ντυμενη με το αμηχανο χαμόγελο.

Συνεπώς εαν ένας άνθρωπος αφιερωνει τον χρόνο του επι χρόνια, μαζί με θλιμμένους ή αρνητικούς ανθρώπους, αυτοπαγιδεύεται διχως να το αντιληφθεί, μέσα στον ιστό της θλίψης και της αρνητικότητας τους.

Ο ένας θλιβεται γιατι νιωθει οτι δεν τον αντιλαμβάνεται αυτος με τον οποίο συνδέεται, ενω ο αλλος στην προσπάθεια του να βοηθήσει την σχεση να βελτιωθεί, καταδικάζεται, επειδή νοιαζεται. Η τραγική ειρωνεία ειναι που και οι δύο θελουν το ίδιο πράγμα, αλλά χάνονται στην μετάφραση ..

Στην σύγχρονη εποχή που ζούμε παρατηρείται και το εξής αντιφατικό. Αν οι άνθρωποι εξακολουθούν να νοιάζονται μετά απο την όποια διαμάχη, τοτε θα υπάρξουν αντίποινα, όπως ghosting , όπως το σύνδρομο του απαθούς παρατηρητη. Τόσα πολλά σύνδρομα αυξάνονται και πληθαίνουν εξαιτίας της έλλειψης επικοινωνίας ή αν θέλετε της ελλειψης αξιών σε μια σχέση.

Και κάπου εκεί μπλέκονται τα όνειρα τους, χαμένοι στην μετάφραση, αναζητώντας ταυτόχρονα το ίδιο πράγμα .. εναν άνθρωπο που να μπορεί να ακούει, να χει την ενσυναίσθηση και να ξέρει πως να αγαπά.

Αγάπη λοιπόν , δεν ειναι το να βγαίνεις σε ραντεβου για να περνάει η ώρα. .

Αγαπη δεν ειναι το να μιλάς με τον άλλο 24 ώρες το 24ωρο,

Αγάπη δεν ειναι το να ξεχυχτάς για τον άλλο,

ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ, να γνωρίζεις τον σκληρό εαυτο του αλλου και εντουτοις να επιλέγεις να τον αγαπας,

Αγάπη είναι να μπορείς να κάνεις τα πράγματα να συμβούν οταν ο άλλος δεν μπορεί,

Αγάπη είναι να σε κρατα, να σε ηρεμα και να μπορείς να κλαψεις αφοβα μαζι του,

Αγάπη είναι να σου τονίζει τα καλά στοιχεία σου, οταν σκέφτεσαι μόνο τα αρνητικά,

Αγάπη είναι να θελει να εισαι καλά, διχως να σε πληγωνει,

Αγάπη είναι να σε σκεφτεται καθε μερα και καθε βραδυ ,

Αγάπη είναι να σου δίνει τον εαυτο του.

Αυτή είναι η αγάπη .

Just be you . .

Ξυπνάς το πρωί , βγαίνεις έξω στην αυλή , νιωθεις την ζεστη αύρα να σε τυλίγει και θες επειγοντως να πας σε μια παραλία για βουτιές αντι για δουλειά .

Ξυπνάς επίσης το πρωί και δεν ξέρεις τι να φορέσεις. Η μόνη εναλλακτική ειναι τα αμάνικα, οι κοντές φούστες ή τα αέρινα φορέματα.

Μόνο έτσι βγαίνει η μερα.

Πραγματικά ποιος φοράει τα τζιν αυτες τις ζεστές μέρες ;

Με τα μαγιό θα έπρεπε να κυκλοφοραμε αλλα έλα που υπάρχουν οι άγραφοι συντηρητικοί ενδυματολογικοί κανονισμοί και δεν δουλεύουμε κιολας σε παραθαλάσσιο μπαράκι.

Αν και δεν θα ήταν άσχημη ιδέα το μπαράκι σε καποιο τροπικό νησί να πίνουμε μαργαρίτες .

Τελοσπαντων. .

Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχουν τα κλιματιστικά στα γραφεία, διαφορετικά δεν θα αντέχαμε.

Στην πόλη μου, υπάρχουν πολλά παραθαλάσσια μπαράκια όπου μπορείς να φας να πιεις και να κανεις μπάνιο στη θάλασσα.

Μπορεις να απολαμβάνεις τη θάλασσα διχως τις σκέψεις.

Μπορείς να πίνεις χαλαρα το ποτο σου και να γελάς απο τη ζάλη.

Στο κάτω κάτω οι άνθρωποι έτσι θα έπρεπε να λειτουργούν.

Χαλαρά . .

Ο άνθρωπος ζει περίπου 100 χρόνια.

Αν ειναι αρκετά τυχερός μπορεί να ξεπεράσει και τα 100.

Σήμερα παρολίγον να πάθω έμφραγμα . .

Στο παρα πέντε γλύτωσα . .

Καποιες φορές, με αυτα και αυτα που συμβαίνουν στη ζωή μας, πραγματικά πιστευω οτι υπάρχει ένας φύλακας Άγγελος που μας προστατεύει σε πολύ κρίσιμες στιγμές και μας βοηθά να παραμένουμε ψύχραιμοι.

Η φωτογραφία πιο πάνω απεικονίζει στο περίπου, αυτο που μου έτυχε στο δρομο φεύγωντας βραδυ απο την πόλη.

Μεταξύ των δυο λωρίδων του δρόμου προσπάθησα να μπω στην δεξιά λωρίδα της επιτάχυνσης μιας και πλησίαζα προς τον κυκλικό κόμβο για να στρίψω δεξιά.

Λίγο πριν τον κυκλικό κόμβο , οπως οδηγούσα και οπως ημουν το μοναδικό αυτοκίνητο στο δρομο, πετάχτηκε απο το πουθενά, με εκκωφαντικό ήχο , ξυστά και πλάι απο το αυτοκινητο μου , μια μοτοσυκλέτα με ιλιγγιωδη ταχύτητα, προσπερνώντας με στο πι και φι!

Φοβήθηκα, αλλα παρέμεινα ψύχραιμη . .

Απο τη δεξιά λωρίδα , βρέθηκα ξαφνικά στην μέση των δυο λωρίδων, μιας και έπρεπε να αποφύγω τον ραλλίστα .

Ούτε καν κατάλαβα ακόμα, πως, ποτε και με ποιο τροπο κατάφερα να αποφύγω την σύγκρουση. Γιαυτο προανάφερα τον άγγελο . .

Οπως οδηγούσα στη μέση των δυο λωρίδων , διχως να γνωριζω σε ποια λωρίδα να συνεχισω, με προσπέρασε και μια άλλη μοτοσυκλέτα στα αριστερά μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων. Και πάλι, απορω ακόμα πως κατάφερα να αποφυγω την σύγκρουση.

Εν ολίγοις, με προσπέρασαν δυο «δαίμονες» απο δεξιά και αριστερά και με μενα στη μέση των δυο λωρίδων, που δεν τους ένοιαζε τίποτα άλλο εκτός απο το να τρέχουν σαν τρελοί στο δρομο ..

Μέχρι να φτάσω στην πόλη , η καρδιά μου σιγά σιγά , επανερχόταν στους φυσιολογικούς ρυθμούς της .

Ώρες ώρες διερωτουμαι , αν καποιοι όντως θέλουν να ζήσουν μέχρι τα 100. .

Εγώ παντως θέλω !

Δεν μας φτάνουν τα πύρινα μέτωπα, τα οποία έχουν καταντήσει κάτι σαν τραγωδία – παρωδία κάθε χρονο στο νησί, από την έλλειψη των πτητικών μέσων και απο την ανθρώπινη αμέλεια των συμπολιτών μας με τα βεγγαλικά και τα παράνομα σκύβαλα, έχουμε τώρα και τα ανοιχτά μέτωπα με την Χεζμπολάχ.

Η χώρα το τελευταίο διάστημα, παρόλες τις προσπάθειες που γίνονται εκ μέρους της ΚΔ σε διπλωματικό επίπεδο, να πείσει οτι δεν εμπλέκεται σε κανέναν πόλεμο,μέσω των βάσεων, εντούτοις η αληθεια είναι πως βρίσκεται παγιδευμένη, εις τον αυτόματο πιλότο με άγνωστες τις όποιες πιθανές μελλοντικές συνέπειες.

Δεν μας φτάνουν οι απειλές και η στοχοποίηση απο την Χεζμπολάχ για το ότι η Κύπρος θα καταστεί μέρος του πολέμου, εάν επιτρέψει στο Ισραήλ να χρησιμοποιήσει τα αεροδρόμια και τις βάσεις της, έχουμε και τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, τον Φιντάν, να χρησιμοποιεί τα λόγια του Νασράλα,για να εξυπηρετήσει τα γεωστρατηγικά παιχνίδια της Τουρκίας λέγωντας οτι χρησιμοποιείται η χώρα μας, ως στρατιωτική βάση υπέρ του Ισραήλ για επιχειρήσεις κατά της Γάζας. Συγκεκριμένα, ανάφερε «Μείνετε μακριά από Μέση Ανατολή, αλλιώς θα έρθει η φωτιά και θα σας βρει» απευθυνόμενος σε Ελλάδα και Κύπρο.

Ωραίο καλοκαίρι προβλέπεται . .

Πολλά παιδιά μετα τον πόλεμο του 74, πήγαν στην Ελλάδα σε διαφορα ορφανοτροφεία, για να τα φιλοξενήσουν για ενα χρονικό διάστημα, μεχρι να επιστρέψουν πίσω στους γονείς τους οι οποίοι είχαν να αντιμετωπίσουν τις τρομερές δυσκολίες της προσφυγιάς.

Μια συγκινητική ιστορία ειναι αυτή πιο κάτω, με την Τζένη Καρέζη και ενα απο τα προσφυγόπουλα.

«Εγώ δεν ήμουν και τόσο τυχερός. Μεταφέρθηκα στη Θεσσαλονίκη, στο Παπάφειο Ορφανοτροφείο», ανέφερε ο Κύπρος Κυπριανού από την κατεχόμενη Κατωκοπιά Μόρφου. Από την Κύπρο έφυγε ο ίδιος 12 ετών και ο αδελφός του Γιώργος, 9 ετών, τον οποίο πήρε κοντά της μια οικογένεια.

«Έφυγα από μια οικογένεια με εννιά παιδιά και από ένα χωριό και βρέθηκα σε μια μεγαλούπολη, έγκλειστος στο ορφανοτροφείο». Μια Κυριακή –ήταν οι μόνες ελεύθερες ημέρες- κάθισε περίλυπος κάτω από τον Λευκό Πύργο, αφού του είχαν πια τελειώσει τα λιγοστά χρήματα που του έδωσε ο πατέρας του και «έβλεπα τα παιδάκια με τους γονείς τους, να τους αγοράζουν σοκολάτες, παγωτά, γλειφιτζούρια». Τότε, του μπήκε η ιδέα να βρει δουλειά.

«Ανακάλυψα ότι ένα ξενοδοχείο στην Εγνατία Οδό ήθελε ένα μικρό για τις βαλίτσες. Η δυσκολία ότι απαγορεύονταν να βγαίνουμε καθημερινές. Έτσι, το έσκαγα! Πηδούσα τον τοίχο, έφευγα από την Τούμπα, έπαιρνα το λεωφορείο και έφτανα, εκεί δίπλα, στην Πλατεία Αριστοτέλους».

Τις πρώτες μέρες της δουλειάς του, τον φωνάζει η υποδοχή για μια πελάτισσα. «Ήταν μια κυρία με αυτοκίνητο. Πήγαμε κάτω στο υπόγειο και βλέπω στο πίσω κάθισμα μερικά πράγματα. Προσέτρεξα για να βοηθήσω. Οπότε βλέπω κάτι κόκκινα, έμοιαζαν με ντομάτες. Τη ρωτώ “ντομάτες;”. “Όχι ρε σύ. Λωτοί είναι”, μου απαντά. Η αλήθεια, στην Κύπρο τότε δεν ξέραμε τι είναι οι λωτοί. Με ρωτά “Νησιώτης; Νησιώτης;”. Της απαντώ “Κύπριος”. “Και τι κάνεις εδώ αγόρι μου;”, με ρωτά».

Της εξηγεί τότε ότι 50 Κύπριοι φιλοξενούνται στο Παπάφειο Ορφανοτροφείο. «”Άστα κάτω αγόρι μου, άστα κάτω. Οι γονείς σου ζουν;“», με ρωτά. “Αδέρφια έχεις;” και επιμένει: “Άστα κάτω”. Με αγκαλιάζει, ανεβαίνουμε στην υποδοχή και με μαλώνει ο άνθρωπος που δεν βοηθώ. Του εξηγώ πως δεν με αφήνει και εκείνη ρωτά αν μπορεί να κρατήσει λίγο το παιδάκι».

Στο δωμάτιο η κυρία του προσφέρει σοκολάτες, χρήματα και του προτείνει να τον πάρει μαζί της στην Έδεσσα. Ήταν τέτοια η επιθυμία της, που εξασφάλισε άδεια για το παιδί και από το ξενοδοχείο. «Κατεβαίνοντας στη ρεσεψιόν με ρωτούν: “Ξέρεις ποια είναι αυτή;”. Δεν γνώριζα. “H Τζένη Καρέζη”».

Πηγαίνοντας πίσω στο ορφανοτροφείο ανακοίνωσε στα υπόλοιπα παιδιά ότι θα τους επισκεφθεί η Τζένη Καρέζη, στην οποία ετοίμασαν μια θερμή υποδοχή. Κράτησε την υπόσχεσή της, σημειώνει ο κ. Κυπριανού. Έβγαλαν φωτογραφίες στους καταρράκτες, έκαναν βόλτες, πήγαν σε εστιατόριο.

Πολλά χρόνια αργότερα, ίσως και 15, και αφού είχε αποβιώσει η Καρέζη, ο κ. Κυπριανού επισκέπτεται την Αθήνα και πάει σε θεατρική παράσταση του συζύγου της, Κώστα Καζάκου. Αποφάσισε, μάλιστα, να τον αναμένει μετά την παράσταση για να τον συγχαρεί και να του πει για εκείνο το περιστατικό.

Ο Καζάκος, τότε, του ζήτησε να τον συντροφεύσει για φαγητό, διότι του έχει και μια έκπληξη. «Με πήρε σπίτι του και στα δεξιά της πόρτας βλέπω ένα έπιπλο με οικογενειακές φωτογραφίες. Στη μέση ήταν μία φωτογραφία, ο Κύπρος με την Τζένη αγκαλιά στους καταρράκτες. “Σε είχε στην πιο περίοπτη θέση από ό,τι βλέπεις”», ανέφερε συγκινημένος.

Ο κ. Κυπριανού, είπε υπογραμμίζοντας ότι δέχθηκαν πολύ αγάπη από όλους και ότι τα σπίτια των Θεσσαλονικών ήταν ανοιχτά. «Διατηρούμε ακόμη δεσμούς», είπε με ένα μεγάλο ευχαριστώ.

(Πηγή: philenews)

H Ανεξάρτητη Συντεχνία Δημοσίων Υπαλλήλων Κύπρου (ΑΣΔΥΚ) ιδρύθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2014. Ειχα την χαρα και την τιμή να είμαι ανάμεσα στα ιδρυτικά στελέχη απο το 2014.

Όπως και πολλοί άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι που αισθάνθηκαν απογοητευμένοι απο την προηγούμενη ηγεσία της ΠΑΣΥΔΥ, φύγαμε απο την πασυδυ, γιατι πιστεύαμε πως έπρεπε να μην μένουμε άβουλοι και άπραγοι στις οποιες αδικίες για τους δημόσιους υπαλλήλους, αλλα να έχουμε μια συντεχνία που να λειτουργεί δίκαια και αμερόληπτα για όλους ανεξαίρετα και κυριως με πρωτοβουλίες. Για αρκετά χρόνια , αν και δεν μας ήξεραν πολλοί, αν και ήμασταν μια μικρή συντεχνία, τουλάχιστον το προσπαθήσαμε.

Τα τελευταία χρόνια παρέμεινα ως απλο μέλος εκτός του ΔΣ, λόγω της χρονιζουσας ενασχόλησης μου και της προσωπικής αν θέλετε κούρασης. Δυστυχώς εξακολουθούσαμε να ειμαστε λιγοι σε αριθμό μελών και να μην λαμβάνονται υπόψη οι φωνές της συντεχνίας, παρα μόνο στις κοινοβουλευτικές επιτροπές όπου πηγαίναμε με εισηγήσεις και προτάσεις.

Ομολογώ, πως απο την στιγμή που άλλαξε η ηγεσία στην ΠΑΣΥΔΥ, θεωρώ πως ισως τα πράγματα βελτιωθούν προς το καλύτερο.
Μετα την σημερινή απόφαση της γενικής συνέλευσης της ΑΣΔΥΚ , όπου αποφασίστηκε, να συνενωθεί εν τελει , με την ΠΑΣΥΔΥ, ενημερώνω τους συναδέλφους μέλη της ΑΣΔΥΚ , οτι μπορούν να πράξουν οπως νομίζουν και ό,τι ειναι καλύτερο για αυτούς.

Αμέσως μετα την ολοκλήρωση της έρευνας απο το τμήμα Φορολογίας, η αστυνομία με βάση την έκθεση του τμήματος στις 14/6, προχώρησε χθες, σε σύλληψη του αρχιμανδρίτη.

Απο την έκθεση διαφάνηκε, οτι «υπάρχει μαρτυρία ότι ο ύποπτος ενέχεται σε αδικήματα σε σχέση με τον ΦΠΑ, που αποτελούν έσοδα από τις πωλήσεις του ζαχαροπλαστείου της Μονής και πωλήσεις από παζαράκια και ότι δεν δηλώθηκαν στις δηλώσεις οι εισπράξεις 1,133,226 ευρώ. Υπάρχει, επίσης, μαρτυρία που δημιουργεί υπόνοια ότι δεν είχαν δηλωθεί τιμολόγια για την ανέγερση και τις εργασίες της Μονής, ύψους 320 χιλιάδων ευρώ» (περισσότερα εδώ)

Αρα λοιπόν , έχουμε :

Ψευδείς παραστάσεις, πλαστογραφία.

Μη δηλωμένες εισπράξεις απο το ζαχαροπλαστείο και τα παζαρακια .

Εισφορές για πολυελαίους και εικόνες που αντι για την αγορά τους, εντούτοις, κατέληγαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς .

Συνεπώς, από όλη αυτη την ιστορία, ειναι καιρος πια, ο κόσμος να συνειδητοποιήσει πως οι εισφορές ειναι καλό να δίνονται σε όσους ανθρώπους πραγματικά έχουν ανάγκη κοιτάζοντας τριγύρω τους, τον διπλανό τους, παρά να δίνονται απευθείας σε “ιερά θησαυροφυλάκια” .

Έχει δυο εβδομάδες που τελείωσαν οι εκλογές και οι δημοσιογράφοι ακόμα συνεχίζουν να παραληρούν και να γράφουν σχεδόν κάθε μερα, για το φαινόμενο Φειδία.

Κρινουν , προβλέπουν, ψυχαναλυουν . .

Πνάστε!

Το κωμικοτραγικό ειναι που γράφουν οτι δεν ήταν πολιτική άποψη το «κανεί, εβαρεθήκαμεν τους» .

Τους πείραξε δηλαδή που το πε ενα παιδι νεαρό 24 χρόνων, αλλα δεν τους πείραξε που το λέγαν άλλοι μεγαλύτεροι και μεγαλύτερες με φιλοδοξίες για την Βουλή, που άλλη δουλειά δεν είχαν να κάνουν , με τα πανο στους δρομους, σε κατι πορείες πριν λίγα χρόνια και με σλόγκαν «ως δαμε , κανεί» ;;

Καλη η κριτική , αλλα ας μην αναλώνονται σε επιλεκτική κριτική . .

Οι άνθρωποι λίγο πολύ ζουν με την ψευδαίσθηση οτι εξελίσσονται με την πάροδο των χρόνων χωρις ομως να αλλάζουν οπως πραγματικά θα ήθελαν ή έστω να νιωθουν οτι βελτιώνονται προς το καλύτερο.

Ελάχιστοι μπορούν να κατανοήσουν τον εαυτό τους και το τι στα αλήθεια πρεσβευουν. Να μπορουν δηλαδή να ειναι ικανοί να διαβάζουν οι ίδιοι βαθιά μέσα στην ψυχή τους και να αναγνωρίζουν αυτα που θέλουν πρώτα απο ολα οι ίδιοι και στη συνέχεια να ειναι σε θέση να εξωτερικεύονται αληθινά προς τους αγαπημένους τους. Αν δεν κατανοούν τον εαυτό τους, τοτε πως θα ειναι σε θέση να δείξουν αυτο που πραγματικά αισθάνονται και οχι αυτο που επιθυμούν/φαντάζονται ;

Αν ζουν με την δυσκολία όπου κάνουν τα απλά πολύπλοκα μέσα στο μυαλό τους, τοτε παραμένουν για μια ζωή τρομαγμένοι σε ενα κλουβί μεσα στο οποίο κυριαρχεί ένας φαύλος κύκλος , όπου φυτεύουν ποτίζουν και κόβουν τα κλαδιά μπας και περάσει η ζωή, οσο πιο ανώδυνα γίνεται . .

Για να βελτιώνεται όμως ενας άνθρωπος , πρέπει επίσης, να ακολουθεί τα δικά του όνειρα και οχι τα όνειρα των άλλων.

Ακόμα και ανάμεσα σε ενα παντρεμενο ζευγαρι ή δυο συντρόφους, δεν μπορεί ο ένας να ακολουθεί πάντα τον άλλο στα θέλω του και δεν μπορεί ο ένας να διατάζει τον άλλο με σκοπό να υλοποιούνται οι επιθυμίες μόνο του ενός. Δεν γίνεται επισης να υπάρχει η σιωπη ή ο τοίχος, απο τον ενα προς τον άλλο διχως να γνωρίζει ο άλλος τι στα αλήθεια συμβαίνει. Καλο ειναι να υπάρχει μια μέση γραμμή μεσω της επικοινωνίας και του γόνιμου διαλόγου.

Τυχεροί οσοι βρίσκουν το κατάλληλο ταίρι με κοινά όνειρα στη ζωή τους και τυχεροί οσοι το αναγνωρίζουν και το διαφυλάττουν εφ’ορου ζωής, ως χάρμα οφθαλμών.

Εάν όμως, ένας άνθρωπος, καταλήγει στο να του συμπεριφέρονται ασχημα και χειραγωγιστικα ειναι γιατι ο ιδιος τους εκπαίδευσε άθελα του, στο να του φέρονται με αυτο τον τροπο.

Με το να λεει κάποιος ναι σε ολα , ειτε απο καλωσύνη ειτε απο το φοβο να μην χάσει οτι έχτισε, τοτε θα του συμπεριφέρονται ωσαν και δεν εχει δικες του ανάγκες, ωσαν και δεν έχει ανάγκη απο ξεκούραση και αγάπη.

Αν όμως , υπάρχει ευγνωμοσύνη μεταξύ δυο ανθρώπων ,για οσα έζησαν για οσα ένιωσαν για οσα αγάπησαν ο ένας στον άλλο, τοτε δεν θεωρείται κανένας απο τους δυο ως δεδομένο και κάπου εκεί, σώζεται και διατηρείται η σχεση διότι δεν ξεχνιούνται τα καλα στοιχεια τους.

Λιγες μερες πριν, μου λέγε μια φιλη, με την οποια πήγαμε για κολύμπι και φαγητό στην παραλία , πως χώρισε πρόσφατα μετα απο έξι χρόνια σχεση. Παρολο που ειναι μια οικονομικά ανεξάρτητη και δυναμική γυναίκα κουράστηκε απο τις συνεχόμενες επανασυνδέσεις των τελευταίων χρόνων και νιωθει πως δεν μπορεί να ξεκινα πάλι απο την αρχη σε μια καινουργια σχεση γιατι θεωρει πως το να δίνεται ένας άνθρωπος ολοκληρωτικά για τόσα χρόνια καταλήγοντας εν τελει σε χωρισμό , ειναι κατι που τον φθείρει ψυχολογικά.

Έκανα μια παύση ειδικά οταν ακουσα για τα έξι χρόνια. Ευτυχώς δηλαδή που δεν ήταν περισσότερα τα χρόνια γιατι δεν θα γλύτωνε το εγκεφαλικό . .

Κατάλαβα οτι ήταν απογοητευμένη και την ρωτούσα λες και ήθελα να μάθω πως και γιατι χωρίζει ο κόσμος .

-Τον αγαπας;

-Εννοειται ναι, διότι ήταν μέρος της ζωής μου εδώ και έξι χρόνια. Και οι δυο αγαπάμε ο ένας τον άλλο, ασχετα αν χωρίσαμε.

-Σε ειδικό πήγατε για να σώσετε την σχεση ;

– Πηγαμε σε δυο συνεδρίες μαζι αλλα οταν του πε ο ειδικός να τον δει μόνο του αυτός δεν πήγαινε και πήγαν στράφι οι συνεδρίες . .

– Ειμαι σιγουρη πως θα ξανακάνεις σχεση . Μια χαρα κούκλα εισαι. Εισαι και κοινωνικός άνθρωπος.

– Καλύτερα όμως να μην δίνεται η ψυχή . .

«Ωχ αμάν» ειπα απο μέσα μου μιας και αντιλήφθηκα οτι ένιωθε πολύ απογοητευμένη.

( Μα ειναι δυνατον, να μην δίνεται η ψυχή ; Να μην ερωτεύεται ο άνθρωπος ; Ε, δεν γινεται! )

Συνεχίσαμε το φαγητό, καπως μουδιασμένα .

Ήλιος σκιά και θάλασσα

Κόντρα στην ζέστη

Με καπέλο σαν την Βουγιουκλακη

Χαμογελαστή γλυκια και καλοκαιρινή

Μα έλα που λείπει η ζεστασιά τριγύρω μας

Και έχει ο τόπος ψυχρανθεί

Εγωισμός , ναρκισσισμός , λαϊκισμός

Σχεδόν παντού , διασκορπισμένος

σε χίλια δυο κομμάτια

μεσα στην κοινωνία.

Αλλα λογια να αγαπιόμαστε ,

Αλλα λογια να μοιραζόμαστε,

Αλλα λογια να θυμόμαστε

Αλλα λογια να πετάμε . .